ਮੂਢਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕਿਂਚਿਦਜਾਨਤੀ
ਇਸ ਭਟਕਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਲੋਕੇ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਚੈषਿਤਾ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨਤਾ ਲੱਭੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਯਾਲੁਰਸਿ ਦੀਨੇषੁ ਨੇਤਿ ਮਾਂ ਨ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ; ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ 'ਨਹੀਂ' ਨਾ ਕਹੋ।
ਤਦ੍ਯਾਚਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਅਦੇਯਮਪਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ, ਮੰਗ ਲੋ—even ਜੋ ਪਾਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ।
ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਨੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੋ ਵਾऽਪੂਰ੍ਣੋ ਮਨੋਰਥਃ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮ ਸਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮਮ ਗਰ੍ਭਗਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋ।
ਕਿਂ ਯਾਚਿਤਂ ਨਿਮ੍ਨਗਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਸਙ੍ਗਲੁਬ੍ਧਯਾ ੧੪੪.
ਇਹ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਚਾਹਵਾਨ ਹੈ, ਕੀ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਪਯਾ ਦੇਵੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰੂਪੀ ਤਵ ਗਰ੍ਭਗਤਃ ਸਦਾ
ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਨ੍ਨਦੀਨਾਂ ਤ੍ਵਮਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਹਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਪਾਪਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਤੂੰ ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਵੱਡੀ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ।
ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸ੍ਵਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਨਯੇਤ੍
ਜੋ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾਵੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ।
ਸੋऽਪਿ ਯਾਤਿ ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਕ੍ਤੇਚ੍ਛੋਪਾਤ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਅਤੇ ਮੈਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ,
ਪ੍ਰਭਾਸਯਨ੍ਨੁਡੁਪਤੇਰਂਗਾਨਿ ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜ੍ਜ ਹ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਧੋਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ ੧੪੪.
ਜਦੋਂ ਚੰਦਮਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣੇਨ ਪ੍ਰਕਟਿਤਾ ਜਲਧਾਰਾऽਤਿਪੁਣ੍ਯਦਾ
ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਧਾਰ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੋਮੇਸ਼ਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵ ਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਸੋਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਾਵਣ ਦਾ ਤਪੋਵਨ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਨृਤ੍ਯੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਓਥੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬਾਣਗਂਗਾਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਬਾਣ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬਾਣੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ,
ਸਾਲਙ੍ਕਾਯਨਕੋऽਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰਂ ਮਮ
ਸਾਲੰਕਾਯਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਧਰਤੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਮੀਤਿ ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ,
ਸਾਲਙ੍ਕਾਯਨਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਯੋਗਮਾਯਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਲੰਕਾਯਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਯੋਗਬਲੋਪੇਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵੈ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਧृਕ੍
ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ,
ਸ ਤਂ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਜਾਤਂ ਮਮੈਵਾਰਾਧਨੇ ਸ੍ਥਿਤ. ੧੪੪.
ਉਹ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮੁਨਿ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਫਲਸ੍ਤੇ ਮਨੋਰਥਃ
ਉਠੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਪਃ ਸਮਾਰਬ੍ਧਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਸਮਂ ਸੁਤਮ੍
ਤੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ।