ਗਣ੍ਡਕ੍ਯਪਿ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਗੰਡਕੀ ਨੇ ਸਾਂਪ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—
ਅਹੋ ਦੇਵ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ੋ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਦਨੁ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਸਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮਪਰ੍ਯਂਤਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਤਿਬੋਘਿਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਜੋ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਜੋ ਅਸੀਮ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਤਵੈਵਾਦ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪੁਰੁषੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੋ ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ
ਪੁਰੁਸ਼ ਨਿਰਗੁਣ, ਅਵਿਆਕਤ, ਚਿੱਤ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਂ ਯੋਗਮਾਯਾਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਰਤਾਰ ਬਣ ਗਏ ਹੋ।
ਪ੍ਰਕृਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਗੁਣੈਰਸ੍ਮਿਨ੍ਸृਜ੍ਯਮਾਨੇऽਪਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ੧੪੪.
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਫਟਿਕੇ ਹਿ ਯਥਾ ਸ੍ਵਚ੍ਛੇ ਜਪਾ ਕੁਸੁਮਰਾਗਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਦੀ ਛਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋऽਪਿ ਕਵਯੋ ਨ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਮੂਢਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕਿਂਚਿਦਜਾਨਤੀ
ਇਸ ਭਟਕਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਲੋਕੇ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਚੈषਿਤਾ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨਤਾ ਲੱਭੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਯਾਲੁਰਸਿ ਦੀਨੇषੁ ਨੇਤਿ ਮਾਂ ਨ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ; ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ 'ਨਹੀਂ' ਨਾ ਕਹੋ।
ਤਦ੍ਯਾਚਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਅਦੇਯਮਪਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ, ਮੰਗ ਲੋ—even ਜੋ ਪਾਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ।
ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਨੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੋ ਵਾऽਪੂਰ੍ਣੋ ਮਨੋਰਥਃ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮ ਸਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮਮ ਗਰ੍ਭਗਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋ।
ਕਿਂ ਯਾਚਿਤਂ ਨਿਮ੍ਨਗਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਸਙ੍ਗਲੁਬ੍ਧਯਾ ੧੪੪.
ਇਹ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਚਾਹਵਾਨ ਹੈ, ਕੀ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਪਯਾ ਦੇਵੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰੂਪੀ ਤਵ ਗਰ੍ਭਗਤਃ ਸਦਾ
ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਨ੍ਨਦੀਨਾਂ ਤ੍ਵਮਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਹਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਪਾਪਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਤੂੰ ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਵੱਡੀ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ।
ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸ੍ਵਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਨਯੇਤ੍
ਜੋ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾਵੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ।
ਸੋऽਪਿ ਯਾਤਿ ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਕ੍ਤੇਚ੍ਛੋਪਾਤ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਅਤੇ ਮੈਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ,
ਪ੍ਰਭਾਸਯਨ੍ਨੁਡੁਪਤੇਰਂਗਾਨਿ ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜ੍ਜ ਹ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਧੋਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ ੧੪੪.
ਜਦੋਂ ਚੰਦਮਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣੇਨ ਪ੍ਰਕਟਿਤਾ ਜਲਧਾਰਾऽਤਿਪੁਣ੍ਯਦਾ
ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਧਾਰ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੋਮੇਸ਼ਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵ ਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਸੋਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਾਵਣ ਦਾ ਤਪੋਵਨ ਹੈ।