ਤਯੋਃ ਪਰ੍ਵਤਯੋਰ੍ਯਾ ਵੈ ਸ਼ਿਲਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਭਿਧਾ
ਉਹ ਦੋ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀ ਜੋ ਪੱਥਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ-ਸ਼ਿਲਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਿਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਮਮ ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਮਨੀषਯਾ
ਇਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਿ 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ',
ਰੇਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਵਰੋ ਦੇਯਸ੍ਤ੍ਵਵਸ਼੍ਯਂ ਮृਗਲਾਞ੍ਛਨ
ਰੇਵਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰ-ਚਿਹਨ ਵਾਲੇ।
ਲਿਂਗਰੂਪੇਣ ਤੇ ਦੇਵਿ ਗਜਾਨਨਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ,
ਮਮ ਤ੍ਵਮਪਰਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਜਲਮਯੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਦੂਜੀ ਮੂਰਤਿ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਜਲ-ਰੂਪ ਵਾਲੀ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤਵਰਾ ਰੇਵਾ ਮਤ੍ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਿਹਾਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਰੇਵਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਗਣ੍ਡਕ੍ਯਾਪਿ ਪੁਰਾ ਤਪ੍ਤਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਵਿਧੋ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਗੰਡਕੀ ਨੇ ਵੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤੇਪੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤੀ ਤਦਾ ੧੪੪.
ਉਸ ਨੇ ਸੋ divine ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਣਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਨਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ।
ਗਣ੍ਡਕ੍ਯਪਿ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਗੰਡਕੀ ਨੇ ਸਾਂਪ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—
ਅਹੋ ਦੇਵ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ੋ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਦਨੁ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਸਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਤੇਨ ਚੋਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮਪਰ੍ਯਂਤਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਤਿਬੋਘਿਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਜੋ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਜੋ ਅਸੀਮ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਤਵੈਵਾਦ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪੁਰੁषੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੋ ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ
ਪੁਰੁਸ਼ ਨਿਰਗੁਣ, ਅਵਿਆਕਤ, ਚਿੱਤ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਂ ਯੋਗਮਾਯਾਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਰਤਾਰ ਬਣ ਗਏ ਹੋ।
ਪ੍ਰਕृਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਗੁਣੈਰਸ੍ਮਿਨ੍ਸृਜ੍ਯਮਾਨੇऽਪਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ੧੪੪.
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਫਟਿਕੇ ਹਿ ਯਥਾ ਸ੍ਵਚ੍ਛੇ ਜਪਾ ਕੁਸੁਮਰਾਗਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਜਪਾ ਫੁੱਲ ਦੀ ਛਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋऽਪਿ ਕਵਯੋ ਨ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਮੂਢਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕਿਂਚਿਦਜਾਨਤੀ
ਇਸ ਭਟਕਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਲੋਕੇ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਚੈषਿਤਾ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨਤਾ ਲੱਭੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਯਾਲੁਰਸਿ ਦੀਨੇषੁ ਨੇਤਿ ਮਾਂ ਨ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ; ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ 'ਨਹੀਂ' ਨਾ ਕਹੋ।
ਤਦ੍ਯਾਚਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਅਦੇਯਮਪਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ, ਮੰਗ ਲੋ—even ਜੋ ਪਾਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ।
ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਨੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੋ ਵਾऽਪੂਰ੍ਣੋ ਮਨੋਰਥਃ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮ ਸਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮਮ ਗਰ੍ਭਗਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣੋ।
ਕਿਂ ਯਾਚਿਤਂ ਨਿਮ੍ਨਗਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਸਙ੍ਗਲੁਬ੍ਧਯਾ ੧੪੪.
ਇਹ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਚਾਹਵਾਨ ਹੈ, ਕੀ ਮੰਗ ਰਹੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਪਯਾ ਦੇਵੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰੂਪੀ ਤਵ ਗਰ੍ਭਗਤਃ ਸਦਾ
ਸ਼ਾਲਾਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।