ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਹਰੋ ਦੇਵੋ ਮਤ੍ਸ੍ਵ ਰੂਪੇਣ ਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹਰੀ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਿਰਿਰੂਪੇਣ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਆਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੂਜਨੀਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕਿਂਪੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਲਾਞ੍ਛਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਚਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਨਾਭਾਃ ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਨਾਭਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਸੋਮੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਸੋਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਤੇਜਸਾ ਚ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋਮੇਸ਼੍ਵਰਾਚ੍ਚ ਵਰਦਮਾਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਤ੍ਰਿਯਮ੍ਬਕਮ੍
ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਸੋਮ ਉਵਾਚ ਨਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਂਚਵਦਨਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ।। ੧੪੪.
ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਸ਼ੇਖਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਂ ਡਮਰੁਣਾ ਲਸਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਡਮਰੂ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਲਦ ਹੈ,
ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਂ ਮਹਾਕਾਲਮਨ੍ਧਕਾਦਿਨਿषੂਦਨਮ੍
ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾ-ਕਾਲ, ਤੇ ਅੰਧਕ ਆਦਿ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਨਾਗਭੋਗੋਪਵੀਤਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰਮਾਲਧਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਉ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ,
ਵਹ੍ਨਿਸੋਮਾਰ੍ਕ ਨਯਨਂ ਮਨੋਵਾਚਾਮਗੋਚਰਮ੍
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ,
ਕੈਲਾਸਨਿਲਯਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਹਿਮਾਚਲਕृਤਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਕੈਲਾਸ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ,
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸੋਮ ਉਵਾਚ ਏਤਲ੍ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪੂਰਯਸ੍ਵ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਸੋਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਦੇਵਦੇਵ ਉਵਾਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿਗੋਪਤੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਇਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ, ਗੋ-ਪਾਲਕ,
ਮਮੈਵਾਨ੍ਯਾ ਪਰਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਸ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੧੪੪.
ਮੇਰੀ ਇਕ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਮੂਰਤੀ, ਚੰਦ, ਇਥੇ ਵੱਸੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਰਾਨ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਚੰਗੇ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਵਾਵਾਂ ਕਲਾਨਿਧੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਲਾ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਯੋਃ ਪਰ੍ਵਤਯੋਰ੍ਯਾ ਵੈ ਸ਼ਿਲਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਭਿਧਾ
ਉਹ ਦੋ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀ ਜੋ ਪੱਥਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ-ਸ਼ਿਲਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਿਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਮਮ ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਮਨੀषਯਾ
ਇਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਿ 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ',
ਰੇਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਵਰੋ ਦੇਯਸ੍ਤ੍ਵਵਸ਼੍ਯਂ ਮृਗਲਾਞ੍ਛਨ
ਰੇਵਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰ-ਚਿਹਨ ਵਾਲੇ।
ਲਿਂਗਰੂਪੇਣ ਤੇ ਦੇਵਿ ਗਜਾਨਨਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ,
ਮਮ ਤ੍ਵਮਪਰਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਜਲਮਯੀ ਸ਼ਿਵਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਦੂਜੀ ਮੂਰਤਿ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਜਲ-ਰੂਪ ਵਾਲੀ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤਵਰਾ ਰੇਵਾ ਮਤ੍ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਿਹਾਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਰੇਵਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਗਣ੍ਡਕ੍ਯਾਪਿ ਪੁਰਾ ਤਪ੍ਤਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਵਿਧੋ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਗੰਡਕੀ ਨੇ ਵੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤੇਪੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤੀ ਤਦਾ ੧੪੪.
ਉਸ ਨੇ ਸੋ divine ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਣਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਨਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ।