ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਂਦਾਰਕੁਣ੍ਡੇ ਤੁ ਏਕਭਕ੍ਤੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਥ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕੁਣ੍ਡੇ ਮਨ੍ਦਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤੇ
ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਪਾਸ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਤਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਤਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਪ੍ਰਾਪਣਂ ਨਾਮ ਵੈ ਗਿਰਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਣਾ ਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਕੁਣ੍ਡਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਥੇ, ਉਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਮੇਰਾ ਉੱਚਤਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੁੰਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਨਾਨਕੁੰਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਥ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ 143.
ਉਥੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਮੈਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਥਾऽਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯਃ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਥੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵੇਣ ਸਮਸ੍ਰੋਤੋ ਵਰਾਂਗਣੇ
ਉਸ ਦੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ, ਸੋਹਣੀ ਵਰਾਂਗਣੇ ਵਿਚ, ਇਕ ਸਮਾਨ ਵਹਾਉ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਏਕਭਕ੍ਤੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਇਥੇ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦਾਰਸ੍ਯ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕੋਟਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ, ਇਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ ਜੋ ਖੋਹ ਵਿਚ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਂਚਭਕ੍ਤੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਇਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍ 143.
ਉਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਭਾਗੇ ਮਨ੍ਦਾਰਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਮੰਦਾਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਥੇ, ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਂ ਦੇਵਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਂਚਭਕ੍ਤੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥ ਵੈ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ਂ ਵਾਯਵ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ
ਉਸ ਉੱਚੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੱਛਮੀ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ 143.
ਉਥੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗੁਹ੍ਯੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਫਿਰ, ਉਸ ਗੁਪਤ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਸਿਰਫ਼ ਬੁਲਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਅष੍ਟਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਅਥ ਵੈ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵੈ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈ।