ਤृਤੀਯਾਂ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਥੀਂ ਵਾ ਤਦਾ ਸ ਪੁਰੁषੋऽਧਮਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਘਟੀਆ ਆਦਮੀ ਹੈ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥਂ ਭੋਗ ਇष੍ਯਤੇ 142.
ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮਿਲਾਪ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਚ ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਪਰ ਜੋ ਆਦਮੀ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਘਟੀਆ ਆਦਮੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਧਰਤੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਗਾਨਨਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋਗਂ ਚ ਸਾਂਖ੍ਯਂ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਜਾਣ, ਜੋਗ ਤੇ ਸਾਂਖਿਆ ਮਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਯਸ੍ਤੁ ਭਾਗਵਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ऋਤੁਕਾਲੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਰ ਜੋ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤੁ ਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ—
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼ਿਰਸੋ ਮਲਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸਿਰ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਸਾਫ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਆਦਿਰ੍ਭਵਾਨ੍ਗੁਪ੍ਤਮਨਨ੍ਤਮਧ੍ਯੋ ਰਜਸ੍ਵਲਾ ਦੇਵ ਵਯਂ ਨਮਾਮਃ 142.
ਉਥੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਰੰਭ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਤਹੀਨ, ਵਿਚਕਾਰ, ਰਜੋਵਾਲਾ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।"
ਤਤ ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭੂਮੇ ਰਜਸ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰਜੋਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦੁष੍ਯਤਿ ਨੋ ਦੇਵਿ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਰੁषੋऽਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਔਰਤ ਤੇ ਨਾ ਆਦਮੀ, ਕੋਈ ਮਲਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰਿਣਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਸਭ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਏਕਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਮੇ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ—
ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪੁਂਸੋ ਨਪੁਂਸਕਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਔਰਤਾਂ, ਆਦਮੀ ਤੇ ਨਪੁੰਸਕ—
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਸਂਸਾਰਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਮਾਤਾਪਿਤृਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਵਾਂ-ਪਿਤਾਵਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁੱਤਰ-ਪਤਨੀਆਂ—
ਅਜ੍ਞਾਨੇਨਾਵृਤੋ ਲੋਕੋ ਮੋਹੇਨ ਚ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਭਟਕਾਵ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਾਤਾ ਵੈ ਪਿਤਾ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਾਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ।
ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਵਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵੇ 142.
ਜੀਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਕਾਲਪਰਂ ਚੈਵ ਮਾਸਸਂਵਤ੍ਸਰੇਤਿ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਹੀਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਲ।
ਯਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਿਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਾਸਯੋਗਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਆਸ ਯੋਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਯ ਏਤਚ੍ਛृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਹੱਸ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਗੁਹ੍ਯਕਰ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਾਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਾਨੀ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ, ਗੁਪਤ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਬਿਆਲੀਹਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਅਥ ਮਨ੍ਦਾਰਮਹਿਮਨਿਰੂਪਣਮ੍ ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਏਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੰਦਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁੰਦਰਿ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਇਹ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ।
ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪृष੍ਠਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ,
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਭੂਮੇ ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਥੇ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।