ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਚ ਦੁਃਖਾਨਿ ਭ੍ਰਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਯੋਗਂ ਚ ਏਕਚਿਤ੍ਤਾ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਯੋ ਮਾਂ ਭਜੇਤ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਃ 142.
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ,
ਮਯਾ ਚੈਵ ਪੁਰਾ ਸृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥੇਨ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਤੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਏਕਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਦਾਯ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ,
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾ ਦਸ਼ਾਪਰਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦਸ ਪਿੱਛਲੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਨਙ੍ਗਂ ਚ ਮੋਹਂ ਚ ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥਾਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤृਤੀਯਾਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਤੀਜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ, ਤੇ ਚੌਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਜਲਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵੇ ਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ।
ਰੇਤਃਪਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਦਾ ਰੇਤ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਅਸਲ ਹੈ, ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤृਤੀਯਾਂ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਥੀਂ ਵਾ ਤਦਾ ਸ ਪੁਰੁषੋऽਧਮਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਘਟੀਆ ਆਦਮੀ ਹੈ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥਂ ਭੋਗ ਇष੍ਯਤੇ 142.
ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮਿਲਾਪ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਚ ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ
ਪਰ ਜੋ ਆਦਮੀ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਘਟੀਆ ਆਦਮੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਧਰਤੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਗਾਨਨਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋਗਂ ਚ ਸਾਂਖ੍ਯਂ ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਜਾਣ, ਜੋਗ ਤੇ ਸਾਂਖਿਆ ਮਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਯਸ੍ਤੁ ਭਾਗਵਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ऋਤੁਕਾਲੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਰ ਜੋ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤੁ ਦਿਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ—
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼ਿਰਸੋ ਮਲਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸਿਰ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਸਾਫ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਆਦਿਰ੍ਭਵਾਨ੍ਗੁਪ੍ਤਮਨਨ੍ਤਮਧ੍ਯੋ ਰਜਸ੍ਵਲਾ ਦੇਵ ਵਯਂ ਨਮਾਮਃ 142.
ਉਥੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਰੰਭ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਤਹੀਨ, ਵਿਚਕਾਰ, ਰਜੋਵਾਲਾ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।"
ਤਤ ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭੂਮੇ ਰਜਸ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰਜੋਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦੁष੍ਯਤਿ ਨੋ ਦੇਵਿ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਰੁषੋऽਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਔਰਤ ਤੇ ਨਾ ਆਦਮੀ, ਕੋਈ ਮਲਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰਿਣਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹੇ ਭਦਰੇ, ਸਭ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਏਕਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਮੇ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ—
ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪੁਂਸੋ ਨਪੁਂਸਕਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਔਰਤਾਂ, ਆਦਮੀ ਤੇ ਨਪੁੰਸਕ—
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਸਂਸਾਰਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਮਾਤਾਪਿਤृਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਵਾਂ-ਪਿਤਾਵਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁੱਤਰ-ਪਤਨੀਆਂ—
ਅਜ੍ਞਾਨੇਨਾਵृਤੋ ਲੋਕੋ ਮੋਹੇਨ ਚ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਭਟਕਾਵ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਾਤਾ ਵੈ ਪਿਤਾ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਾਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ।