ਤਤ੍ਰ ਸੋਮਗਿਰਿਰ੍ਨਾਮ ਯਤ੍ਰ ਧਾਰਾ ਪਤੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਉਥੇ ਸੋਮਗਿਰੀ ਨਾਂਕਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਧਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ 141.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਦੇਵਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਅਤੇ ਜੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਵੱਡਾ ਔਖਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ,
ਅਸ੍ਤਿ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ਿਕੁਣ੍ਡੇਤਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਕੁੰਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਉਰਵਸ਼ੀਕੁੰਡ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਪ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਮੇ ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਬਹੁਵਰ੍षਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ।
ਏਕੈਕੇਨ ਫਲੇਨਾऽਤ੍ਰ ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਬਦਰੀ ਵਿਖੇ, ਹਰ ਇਕ ਫਲ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਦਸ਼ ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਵਰ੍षਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਬੁਦਮ੍
ਉਥੇ ਮੈਂ ਦਸ ਕਰੋੜ, ਦਸ ਸਾਲ, ਤੇ ਦਸ ਅਰਬੁਦ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਗੁਹ੍ਯਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਵੈ ਤਪਃਸਂਸ੍ਥੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਪਰ ਮੈਂ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਾਪਿਤਾਮਹਃ 141.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ—
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ—
ਵਿਭਾਵਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਥੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਪਰਮਾਨੁਗ੍ਰਹੇਣ ਵੈ
ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ।
ਮਯਾ ਵਿਲੋਕਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਏ।
ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਸृਜਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰੀਬਦਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਪਠੇਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਵਗਚ੍ਛਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ।।141.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੈਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬਦਰੀਕਾਸ਼ਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇਕਸੌ ਇਕਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਗੁਹ੍ਯਕਰ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਤਤੋ ਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਹੁਣ ਗੁਪਤ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ—
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਮृਦੁਨਾ ਚ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੀ।
ਅਲ੍ਪਪ੍ਰਾਣਬਲਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭੁਞ੍ਜਮਾਨਾ ਨਰਾ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਰਜਸਾ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ਂ ਪਰਮ੍
ਇੱਥੇ ਪੁਰਖ ਜਦ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਜੋ ਗੁਣ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵ੍ਯਾਃ ਸ ਤੁ ਮਾਧਵਃ
ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਫਿਰ—
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਮ ਭਕ੍ਤਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਯਾ ਰਜਸਾ ਦੇਵਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਛੁਹੀ ਹੋਈ ਹੈ—