ਪਂਚ ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਗਿਰਿਕੁਞ੍ਜਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪੇ ਚ ਜਾਯੇਤ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਸ਼ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ—
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਕੁਸ਼ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਵਸਤੇ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇषੁ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਕਃ
ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ 140.
ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾ ਧਾਰਾ ਪਤਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਿ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਤ੍
ਇੱਥੇ, ਦੇਵੀਏ, ਇੱਕ ਧਾਰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਵਿਹਰੇਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਿਕੁਞ੍ਜਾਤ੍ਪਤਤ੍ਯੇਕਾ ਧਾਰਾ ਭੂਮਿਤਲੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਸ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਂਗਯਜ੍ਞਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਯਗ੍ਯ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾ ਧਾਰਾ ਪਤਤ੍ਯਤ੍ਰ ਵਟਮੂਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇਥੇ ਇਕ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਵਟਪਤ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛृਂਗੇ ਪਰੇ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਨ—
ਤਿष੍ਠਤੇ ਤੁ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਿਣਿ 140.
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਓਥੇ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲਦੀ ਹੋਈ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਤ੍ਯੇਕਤਮਾ ਧਾਰਾ ਸ੍ਥੂਲਾ ਕੁਂਭਸਮਾ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਇਕ ਮੋਟੀ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਘੜੇ ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਂਚਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰਾਥ ਮੁਂਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਥੇ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ—
ਯਮਵ੍ਯਸਨਕਂ ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਯਮਵ੍ਯਸਨਕ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਮੇਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ ਜੇ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ—
ਮਾਤਂਗਂ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਰਂ ਮਮ
ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਤੰਗ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤਾ ਨਰਾਃ 140.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਛੁਚਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯੇਤ ਮਮਕਮਾਰ੍ਨੁਸਾਰਕਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषਂ ਭੇਦਂ ਮਮ ਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰੋਤੋ ਵਹਤਿ ਤਤ੍ਰੈਕਮਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਨਦੀਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਤੁ ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਕਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।