ਯਤ੍ਰ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਚਾਹृਤਾਸਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਜਿਥੇ, ਧਰਤੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਦੰਦ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉੱਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਲਾਭੂਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾਮ੍ਨਾ ਤਥਾਙ੍ਕਿਤਾ
ਜਿਥੇ ਪੰਜ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਗੋਮੇਦੇ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵੀਪੇ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਕਃ
ਗੋਮੇਦ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ, ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਮਾਂ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਾਦੁਚ੍ਛ੍ਰਯਂ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ 140.
ਇੱਥੇ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕੇषੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਕੁਸ਼ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਯਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਕਿਮ੍ਪੁਨਰ੍ਮਨੁਜਾਦਯਃ
ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ।
ਜਾਯਤੇ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚ ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਗਿਰਿਕੁਞ੍ਜਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪੇ ਚ ਜਾਯੇਤ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਸ਼ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ—
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਕੁਸ਼ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਵਸਤੇ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇषੁ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਕਃ
ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ 140.
ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾ ਧਾਰਾ ਪਤਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਿ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਤ੍
ਇੱਥੇ, ਦੇਵੀਏ, ਇੱਕ ਧਾਰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਵਿਹਰੇਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਿਕੁਞ੍ਜਾਤ੍ਪਤਤ੍ਯੇਕਾ ਧਾਰਾ ਭੂਮਿਤਲੇ ਸ਼ੁਭਾ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਸ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਂਗਯਜ੍ਞਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਯਗ੍ਯ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾ ਧਾਰਾ ਪਤਤ੍ਯਤ੍ਰ ਵਟਮੂਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇਥੇ ਇਕ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਠਹਿਰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਵਟਪਤ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛृਂਗੇ ਪਰੇ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਨ—
ਤਿष੍ਠਤੇ ਤੁ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਿਣਿ 140.
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਓਥੇ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲਦੀ ਹੋਈ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਤ੍ਯੇਕਤਮਾ ਧਾਰਾ ਸ੍ਥੂਲਾ ਕੁਂਭਸਮਾ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਇਕ ਮੋਟੀ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਘੜੇ ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੀ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਂਚਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—