ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾऽਨਘੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਕੋਕਾਮੁਖ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—
ਜਲਬਿਨ੍ਦੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਪਤ੍ਤਨਾਦ੍ਭੁਵਿ
ਜਲਬਿੰਦੂ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ—
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਧਾਰਾ ਮੁਸਲਸਨ੍ਨਿਭਾ
ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਟਾ ਵੱਡਾ ਮੁਸਲ ਹੋਵੇ—
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ।. ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ ਸ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੇ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਅਗਨਿਸ਼ੋਮ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਵਿਪੁਲੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਿਣਿ 140.
ਉਹ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਮਾਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮੇਤਾਂ ਮਮ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਇਹ ਉੱਚੀ ਸੂਰਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਤਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਧਰੇ ਵਾਰਾਹਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਗੱਲ, ਜੋ ਵਰਾਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਕ੍ਰੌਂਚਦ੍ਵੀਪੇ ਪ੍ਰਜਾਯੇਤ ਮਮ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਕ੍ਰੌਂਚ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ।
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕੇ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਚਾਹृਤਾਸਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਜਿਥੇ, ਧਰਤੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਦੰਦ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉੱਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਲਾਭੂਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾਮ੍ਨਾ ਤਥਾਙ੍ਕਿਤਾ
ਜਿਥੇ ਪੰਜ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਗੋਮੇਦੇ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵੀਪੇ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਕਃ
ਗੋਮੇਦ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ, ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਮਾਂ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਾਦੁਚ੍ਛ੍ਰਯਂ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ 140.
ਇੱਥੇ ਚਾਰ ਧਾਰਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕੇषੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਕੁਸ਼ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਯਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਕਿਮ੍ਪੁਨਰ੍ਮਨੁਜਾਦਯਃ
ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ।
ਜਾਯਤੇ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪੇ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚ ਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਗਿਰਿਕੁਞ੍ਜਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪੇ ਚ ਜਾਯੇਤ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਸ਼ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ—
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਕੁਸ਼ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਵਸਤੇ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇषੁ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਕਃ
ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ 140.
ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾ ਧਾਰਾ ਪਤਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਿ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਤ੍
ਇੱਥੇ, ਦੇਵੀਏ, ਇੱਕ ਧਾਰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਵਿਹਰੇਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।