ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਕਲਂ ਕਰ੍ਮ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਭਕ੍ਤਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ,
ਸ ਤੁ ਤਾਰਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਜੀਵ ਦੱਸ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਦੱਸ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਠੇਦ੍ਭਾਗਵਤਾਨਾਂ ਚ ਮਧ੍ਯੇ ਮੁਕ੍ਤਿਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜੇ ਭਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਆਪ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਕਲ੍ਯਾਣਂ ਮਂਗਲਂ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ 139.
ਜੇ ਕੋਈ ਸਿੱਧੀ, ਭਲਾਈ, ਚੰਗਾ ਸੁਖ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ,
ਮਾ ਪਠੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਦੂषਾਯ ਅਧ੍ਯਾਯਂ ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਲਈ ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸੌਕਰੇ ਚਾਣ੍ਡਾਲਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਂਵਾਦੇ ਸੌਕਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਮੈਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ, ਚੰਡਾਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, 'ਸੂਕਰ ਮਹਾਤਮ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਇਕਸੌ ਉਨਚਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਕੋਕਾਮੁਖ(ਬਦਰੀ) ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਦੇਵਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨ੍ਯੁਤ
ਹੁਣ ਕੋਕਾਮੁਖ (ਬਦਰੀ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਸੁਣੇ ਤੇ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਿਂਚ ਤੇ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਾਕृਤਿਰ੍ਭਵਾਨ੍
ਹੁਣ ਦੱਸ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ?
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਯੇषੁ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਨਿਮਾਞ੍ਛृਣੁ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਜਿਹੜੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤਵ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਨਾਮ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਕੋਕਾਮੁਖ ਨਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਲੋਹਾਰ੍ਗਲਂ ਨਾਮ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰਾਜਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਲੋਹਾਰਗਲ ਨਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਲੇਛ ਰਾਜਾ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਚੈਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਜੋ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ—ਮੇਰਾ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਯੇ ਤੁ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਗੁਹ੍ਯਾਂ ਕਾਮਗਤਿਂ ਮਮ
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲੁਕਵੇਂ ਮਨੋਰਥ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦੇ ਨੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ—
ਤਤੋ ਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਕਥਂ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਉੱਤਮ ਕੋਕਾਮੁਖ ਕਿਵੇਂ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੋਕਾਮੁਖਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੋਕਾਮੁਖਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍।।140.
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੋਕਾਮੁਖ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਕਾਮੁਖ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਤੁ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਕੋਕਾਮੁਖ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਾਨਿ ਵੈ ਧਰੇ।. ਕੋਕਾਮੁਖਸਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਹੜੇ ਜਿਹੜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਥ ਪੁੱਛੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਥਾਂ ਕੋਕਾਮੁਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਮ ਸਾ ਪਰਮਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਯਾਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਗੋਪਿਤਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੂਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾऽਨਘੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਕੋਕਾਮੁਖ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—
ਜਲਬਿਨ੍ਦੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਪਤ੍ਤਨਾਦ੍ਭੁਵਿ
ਜਲਬਿੰਦੂ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ—
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਧਾਰਾ ਮੁਸਲਸਨ੍ਨਿਭਾ
ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਟਾ ਵੱਡਾ ਮੁਸਲ ਹੋਵੇ—
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ।. ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ ਸ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੇ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਅਗਨਿਸ਼ੋਮ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਵਿਪੁਲੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਿਣਿ 140.
ਉਹ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਮਾਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮੇਤਾਂ ਮਮ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਇਹ ਉੱਚੀ ਸੂਰਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਤਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਧਰੇ ਵਾਰਾਹਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਗੱਲ, ਜੋ ਵਰਾਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਕ੍ਰੌਂਚਦ੍ਵੀਪੇ ਪ੍ਰਜਾਯੇਤ ਮਮ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਕ੍ਰੌਂਚ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ।
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕੇ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।