ਨ ਗਾਯਨਫਲਂ ਦਦ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਉਟਕਾਸਟ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਏਤੇਨ ਤਾਰਿਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਤਵ ਗੀਤਫਲੇਨ ਵੈ
ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਰ੍ਮਣੋ ਯਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੂਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਸੁ ਨਿष੍ਠਿਤਃ 139.
ਜੋ ਮੰਤਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਯਗਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਯਜ੍ਞੇ ਤੁ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਕਾਰਨ,
ਅਥ ਪਞ੍ਚਮਹਾਰਾਤ੍ਰੇ ਹ੍ਯਸਮਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਰਤੌ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਤਕ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੂਤ੍ਰਹੀਨਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਂਸ਼ਾਦਿ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਉਥੇ, ਧਾਗਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੂਰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰ ਲਏ।
ਕृਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ
'ਠੀਕ ਹੈ,' ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਤ੍ਵਂ ਚੇਨ੍ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਾਨਸਃ
'ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂ।'
ਸ ਤਾਰਯਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਫਲਮ੍
'ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਤਃ ਸੁਵਿਮਲੋ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ਰਦੀਵ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ 139.
ਉਹ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਜਨਮਿਆ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਚੰਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਕਰ੍ਮ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲਈ।
ਮਹ੍ਯਂ ਜਾਗਰਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਗੀਯਮਾਨਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਿ
ਮੈਨੂੰ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਦਾਰਏ, ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਂਗਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਗੀਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤਰੇਤ੍ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਮਾਨੁषੋ ਯੇਨ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸਬਲਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਨਵਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਵਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਨੌ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ,
ਕੁਬੇਰਭਵਨਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਮਨਾਲਯਃ
ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨृਤ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ।. ਮਾਨਵੋ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਵਸੁਧਰਾ, ਜਦ ਉਹ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਸੁਣ: ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ 139.
ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਤੇ ਤੀਹ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋਰ ਵੀ, ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਏ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਇਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯੇਤ ਸਂਸਾਰਪਰਿਮੋਚਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਬੂਦੀਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯੇਤ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮਾਮੁਪਨਯੇਦ੍ਭੂਮੇ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ।