ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੂੰ ਆਖੇ।
ਚਣ੍ਡਾਲਸ੍ਯਾਵਿਧਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਉਸ ਆਉਟਕਾਸਟ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ,
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੇਵ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਥਾਪਿ ਸਤ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਡਿੱਠੇ ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਫਲਂ ਗੀਤਸ੍ਯ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯਦੀਚ੍ਛੇਰ੍ਜੀਵਿਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ 139.
ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮੀਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗੀਤਪੁਣ੍ਯਂ ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਕੀ ਇਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਦੇਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵੇਕਯਾਮੀਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗੀਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪਰਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੀਤ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਗੀਤਲੋਭਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੀਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆਉਟਕਾਸਟ,
ਨ ਗਾਯਨਫਲਂ ਦਦ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਉਟਕਾਸਟ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਏਤੇਨ ਤਾਰਿਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਤਵ ਗੀਤਫਲੇਨ ਵੈ
ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਰ੍ਮਣੋ ਯਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੂਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਸੁ ਨਿष੍ਠਿਤਃ 139.
ਜੋ ਮੰਤਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਯਗਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਯਜ੍ਞੇ ਤੁ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਕਾਰਨ,
ਅਥ ਪਞ੍ਚਮਹਾਰਾਤ੍ਰੇ ਹ੍ਯਸਮਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਰਤੌ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਤਕ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੂਤ੍ਰਹੀਨਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਂਸ਼ਾਦਿ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਉਥੇ, ਧਾਗਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੂਰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰ ਲਏ।
ਕृਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ
'ਠੀਕ ਹੈ,' ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਤ੍ਵਂ ਚੇਨ੍ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਾਨਸਃ
'ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂ।'
ਸ ਤਾਰਯਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਫਲਮ੍
'ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਤਃ ਸੁਵਿਮਲੋ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ਰਦੀਵ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ 139.
ਉਹ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਜਨਮਿਆ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਚੰਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਕਰ੍ਮ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲਈ।
ਮਹ੍ਯਂ ਜਾਗਰਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਗੀਯਮਾਨਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਿ
ਮੈਨੂੰ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਦਾਰਏ, ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਂਗਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਗੀਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਤਰੇਤ੍ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।