ਤਤਃ ਸ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਚੁਹੜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਚਾਣ੍ਡਾਲ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਾਪਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਚੰਡਾਲਾ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਹੜਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ,
ਨਾਹਮੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਭਾषਸੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੁਤਾਬਕ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਤ੍ਯਮੂਲਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਸੱਚ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵਾਹਂ ਤਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਅਸਤ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਂ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ ਤੇ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕੋਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ 139.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਹੜਾ ਵੀ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਰਿਹਾ।
ਆਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯ
ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।
ਏਤਾਨਿ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਯਥੇष੍ਟਤਃ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਅੰਗ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ ਲੈ।
ਤਰ੍ਪਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਮ ਵੈ ਹਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਲੈ, ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਕਰ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੂੰ ਆਖੇ।
ਚਣ੍ਡਾਲਸ੍ਯਾਵਿਧਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਉਸ ਆਉਟਕਾਸਟ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ,
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੇਵ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਥਾਪਿ ਸਤ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਡਿੱਠੇ ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਫਲਂ ਗੀਤਸ੍ਯ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯਦੀਚ੍ਛੇਰ੍ਜੀਵਿਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ 139.
ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮੀਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗੀਤਪੁਣ੍ਯਂ ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਕੀ ਇਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਦੇਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵੇਕਯਾਮੀਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗੀਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪਰਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੀਤ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਗੀਤਲੋਭਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੀਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆਉਟਕਾਸਟ,
ਨ ਗਾਯਨਫਲਂ ਦਦ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਉਟਕਾਸਟ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਏਤੇਨ ਤਾਰਿਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਤਵ ਗੀਤਫਲੇਨ ਵੈ
ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕਰ੍ਮਣੋ ਯਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੂਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਸੁ ਨਿष੍ਠਿਤਃ 139.
ਜੋ ਮੰਤਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਯਗਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਯਜ੍ਞੇ ਤੁ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਕਾਰਨ,
ਅਥ ਪਞ੍ਚਮਹਾਰਾਤ੍ਰੇ ਹ੍ਯਸਮਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਰਤੌ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਤਕ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੂਤ੍ਰਹੀਨਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਂਸ਼ਾਦਿ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਉਥੇ, ਧਾਗਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੂਰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰ ਲਏ।