ਅਸ੍ਨਾਤਾਨਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹੀ ਅੰਜਾਮ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਲ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਤੇषਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਲ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਵੇ।"
ਪੁਨਰ੍ਗਾਯਤਿ ਮਹ੍ਯਂ ਵੈ ਮਮ ਭਕ੍ਤੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਫਿਰ ਗਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਸ਼੍ਵਪਾਕਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ 139.
'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਹੜਾ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਣ੍ਡਾਲਂ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਜਾਨਨ੍ਕੌਣਪਪਂ ਤਂ ਚ ਨ ਤ੍ਵਂ ਮਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।"
ਸਮਯੋ ਮੇ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਹਿ ਭਕ੍ਸ਼ਤਾ
ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਵਾਂ।
ਤਤਃ ਸ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਚੁਹੜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਚਾਣ੍ਡਾਲ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਾਪਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਚੰਡਾਲਾ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਹੜਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ,
ਨਾਹਮੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਭਾषਸੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੁਤਾਬਕ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਤ੍ਯਮੂਲਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਸੱਚ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵਾਹਂ ਤਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਅਸਤ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਂ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ ਤੇ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕੋਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ 139.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਹੜਾ ਵੀ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਰਿਹਾ।
ਆਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯ
ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।
ਏਤਾਨਿ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਯਥੇष੍ਟਤਃ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਅੰਗ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ ਲੈ।
ਤਰ੍ਪਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਮ ਵੈ ਹਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਲੈ, ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਕਰ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੂੰ ਆਖੇ।
ਚਣ੍ਡਾਲਸ੍ਯਾਵਿਧਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਉਸ ਆਉਟਕਾਸਟ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ,
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੇਵ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਥਾਪਿ ਸਤ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਡਿੱਠੇ ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਫਲਂ ਗੀਤਸ੍ਯ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯਦੀਚ੍ਛੇਰ੍ਜੀਵਿਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ੋਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ 139.
ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਉਟਕਾਸਟ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮੀਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗੀਤਪੁਣ੍ਯਂ ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਕੀ ਇਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਦੇਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵੇਕਯਾਮੀਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗੀਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪਰਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੀਤ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਗੀਤਲੋਭਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੀਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆਉਟਕਾਸਟ,