ਉਦ੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਹਮੁਪਾਸ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਹਰਿਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਨ੍ਤੋषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤੋ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ—
ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮੁਖਵਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਪੁਨਰਾਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਹਂ ਹਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲਃ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਦੂषਿਤਃ
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਚੰਡਾਲ ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋਇਆ—
ਸ਼ृਣੁ ਮਤ੍ਸਮਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯੇਨਾਹਂ ਪੁਨਰਾਗਮਮ੍
ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਸੁਣ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਮੁਂਚ ਮਾਮ੍ 139.
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਿ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਜਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨृਤਮ੍
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਪਤੇ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੋਮਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਰਜ੍ਯਤੇ
ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਨਾਲ ਚੰਦ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਤਾਨਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹੀ ਅੰਜਾਮ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਲ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਤੇषਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਲ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਵੇ।"
ਪੁਨਰ੍ਗਾਯਤਿ ਮਹ੍ਯਂ ਵੈ ਮਮ ਭਕ੍ਤੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਫਿਰ ਗਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਸ਼੍ਵਪਾਕਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ 139.
'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਹੜਾ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਣ੍ਡਾਲਂ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਜਾਨਨ੍ਕੌਣਪਪਂ ਤਂ ਚ ਨ ਤ੍ਵਂ ਮਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।"
ਸਮਯੋ ਮੇ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਹਿ ਭਕ੍ਸ਼ਤਾ
ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਵਾਂ।
ਤਤਃ ਸ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਚੁਹੜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਚਾਣ੍ਡਾਲ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਾਪਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਚੰਡਾਲਾ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਹੜਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ,
ਨਾਹਮੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਭਾषਸੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੁਤਾਬਕ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਤ੍ਯਮੂਲਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਸੱਚ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵਾਹਂ ਤਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਅਸਤ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਂ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ ਤੇ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕੋਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ 139.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਹੜਾ ਵੀ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਰਿਹਾ।
ਆਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯ
ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।
ਏਤਾਨਿ ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਯਥੇष੍ਟਤਃ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਅੰਗ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ ਲੈ।
ਤਰ੍ਪਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਮ ਵੈ ਹਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਲੈ, ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਕਰ।