ਗਾਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਗੀਤਾਨਿ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਤੇ ਜੋ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਕੌਮੁਦਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ
ਕੌਮੁਦਾ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ,
ਜਾਗ੍ਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਗृਹੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਉਥੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖਸ਼ੋਕੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮੀ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਉਹ ਹਿਲ-ਜੁਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਪਰਿਧਾਵਸਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਝ ਦੌੜਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ?
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਸ਼੍ਵਾਦਂ ਮਾਨੁषਾਹਾਰਲੋਲੁਪਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਲਾਲਚੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵ ਆਹਾਰਃ ਪਾਰਣਾਵਿਧੌ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉਪਵਾਸ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਖਾਣਾ ਬਣਿਆ ਹੈਂ।
ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਾਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਹਿਤਾਂ ਮਮ 139.
ਮੈਂ ਉਸ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨੂੰ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਮਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਤਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯਥਾ ਤਵ
ਇਹ ਕੰਮ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਹਮੁਪਾਸ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਹਰਿਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਨ੍ਤੋषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤੋ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ—
ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮੁਖਵਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਪੁਨਰਾਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਹਂ ਹਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲਃ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਦੂषਿਤਃ
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਚੰਡਾਲ ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋਇਆ—
ਸ਼ृਣੁ ਮਤ੍ਸਮਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯੇਨਾਹਂ ਪੁਨਰਾਗਮਮ੍
ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਸੁਣ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਮੁਂਚ ਮਾਮ੍ 139.
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਿ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਜਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨृਤਮ੍
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਪਤੇ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੋਮਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਰਜ੍ਯਤੇ
ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਨਾਲ ਚੰਦ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਤਾਨਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹੀ ਅੰਜਾਮ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਲ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਤੇषਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਹਂ ਯਦ੍ਯਹਂ ਨਾਗਮੇ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਲ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਵੇ।"
ਪੁਨਰ੍ਗਾਯਤਿ ਮਹ੍ਯਂ ਵੈ ਮਮ ਭਕ੍ਤੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਫਿਰ ਗਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਸ਼੍ਵਪਾਕਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ 139.
'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੁਹੜਾ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਣ੍ਡਾਲਂ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਚੰਡਾਲ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਜਾਨਨ੍ਕੌਣਪਪਂ ਤਂ ਚ ਨ ਤ੍ਵਂ ਮਰ੍ਤ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।"
ਸਮਯੋ ਮੇ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਹਿ ਭਕ੍ਸ਼ਤਾ
ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਵਾਂ।