ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯੇਤ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਹਤੇ ਗੋਮਯਂ ਸੁष੍ਠੁ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਵੇਨ ਨਿष੍ਕਲਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅਸਲ ਤੇ ਪੂਰਾ ਵਰਨਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਜਿੰਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੌਂਚਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਕ੍ਰੌਂਚਦਵੀਪ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਰਾਜਾ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਜਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਮੈਂ ਸਫਾਈ ਦਾ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਰਤੀਏ, ਤੂੰ ਸੁਣ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਾਗਵਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਅਪਰਾਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ 139.
ਉਹ ਜਿੰਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋਣ, ਉਤਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਙ੍ਕਾਲਂ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਧਾਰਮਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਮਤ੍ਕਰ੍ਮਨਿਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਗੀਯਮਾਨਸ੍ਯ ਗੀਤਸ੍ਯ ਯਾਵਦਕ੍ਸ਼ਰਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਜਿੰਨੀ ਲਾਈਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸਿਧ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯੇਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ, ਇੰਦਰਲੋਕ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਮਮ ਗੀਤਪਰਾਯਣਃ
ਇੰਦਰਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ,
ਤਤਃ ਸ ਭੂਮੌ ਜਾਯੇਤ ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਹਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ ।। 139.
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਕੇ ਚ ਗੀਤਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੌਣ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜੋ ਗੀਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲਏ?
ਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਦੂਰਾਜ੍ਜਾਗਰਣੇ ਯਾਤਿ ਮਮ ਭਕ੍ਤੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੂਰੋਂ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਗਾਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਗੀਤਾਨਿ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਤੇ ਜੋ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਕੌਮੁਦਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ
ਕੌਮੁਦਾ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ,
ਜਾਗ੍ਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਗृਹੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਉਥੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖਸ਼ੋਕੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮੀ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਉਹ ਹਿਲ-ਜੁਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਪਰਿਧਾਵਸਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਝ ਦੌੜਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ?
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਸ਼੍ਵਾਦਂ ਮਾਨੁषਾਹਾਰਲੋਲੁਪਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਲਾਲਚੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵ ਆਹਾਰਃ ਪਾਰਣਾਵਿਧੌ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉਪਵਾਸ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਖਾਣਾ ਬਣਿਆ ਹੈਂ।
ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਾਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਹਿਤਾਂ ਮਮ 139.
ਮੈਂ ਉਸ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨੂੰ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਮਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਤਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯਥਾ ਤਵ
ਇਹ ਕੰਮ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।