ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦਿਵਿ ਮੋਦਤੇ
ਉਹ ਜਿੰਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਵਿਪੁਲੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲੇ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚ ਜੀਵਤਿ
ਕੁਸ਼ਦਵੀਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਕੁਸ਼ਦਵੀਪ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਦੇਵਿ ਕਾਰਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮ ਚਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦਰ ਤੇ ਆਸਥਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਮਯਸ੍ਯ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ।
ਸਮੀਪੇ ਯਦਿ ਵਾ ਦੂਰੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨਯਤਿ ਗੋਮਯਮ੍ 139.
ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰੋਂ, ਜੋ ਵੀ ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਗੋਮਯਾਨਾਂ ਚ ਨੇਤਾ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਏਕਾਦਸ਼ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ—
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯੇਤ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਹਤੇ ਗੋਮਯਂ ਸੁष੍ਠੁ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਵੇਨ ਨਿष੍ਕਲਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅਸਲ ਤੇ ਪੂਰਾ ਵਰਨਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਜਿੰਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੌਂਚਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਕ੍ਰੌਂਚਦਵੀਪ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਰਾਜਾ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਜਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਮੈਂ ਸਫਾਈ ਦਾ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਰਤੀਏ, ਤੂੰ ਸੁਣ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਾਗਵਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਅਪਰਾਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ 139.
ਉਹ ਜਿੰਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋਣ, ਉਤਨੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਿਰਙ੍ਕਾਲਂ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਧਾਰਮਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਮਤ੍ਕਰ੍ਮਨਿਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਨਂ ਯੇ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਗੀਯਮਾਨਸ੍ਯ ਗੀਤਸ੍ਯ ਯਾਵਦਕ੍ਸ਼ਰਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਜਿੰਨੀ ਲਾਈਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸਿਧ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯੇਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ, ਇੰਦਰਲੋਕ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਮਮ ਗੀਤਪਰਾਯਣਃ
ਇੰਦਰਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ,
ਤਤਃ ਸ ਭੂਮੌ ਜਾਯੇਤ ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਹਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ ।। 139.
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਕੇ ਚ ਗੀਤਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੌਣ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜੋ ਗੀਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲਏ?
ਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਦੂਰਾਜ੍ਜਾਗਰਣੇ ਯਾਤਿ ਮਮ ਭਕ੍ਤੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੂਰੋਂ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,