ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਏषਾ ਵੈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤਾਤ ਪ੍ਰਭੁਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ
ਇਹੀ ਉਹ ਦੁਆਦਸੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਦਦਤੇऽਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕੌਮੁਦੇ ਸਿਤੇ
ਇਸ ਚਾਨਣੀ ਕੌਮੁਦੀ ਦੀ ਦੁਆਦਸੀ ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵਿष੍ਣੁਤੋषਕਰੇਣ ਚ 138.
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਏਵਂ ਕਥਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਰਜਨੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਰਾਤ ਸਵੇਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ—
ਉਭੌ ਤਚ੍ਚਰਣੌ ਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਸਮਭਾषਤ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਦ੍ਭਵਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਤੇ ਤਾਤ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸੌਕਰਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸੂਰ ਦੇ ਭੇਤ ਬਾਰੇ—
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਪਤਂਗਾ ਮੇ ਅਜੀਰ੍ਣੇਨਾਤਿਪੀਡਿਤਃ
ਮੈਂ ਕੀੜੇ ਖਾ ਲਏ ਤੇ ਅਜੀਰਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਝੱਲੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਬਾਲਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਗਤਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਲੈ ਗਏ।
ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਹ੍ਯਂ ਚੇਤਿ ਕਲਿਃ ਕृਤਃ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ।
ਨ ਮਮੇਤਿ ਤਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
‘ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਹੈ’ ਆਖ ਕੇ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੂਰ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹੌਜਸਿ
ਉਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਤਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਮਾਤਸ੍ਤਦੇਤਦ੍ਦਿਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 138.
ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਇਹੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹੈ।
ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਚ ਗੁਹ੍ਯਂ ਤੇ ਕਥਨਂ ਮਮ ਚੈਵ ਯਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਸਦਾ ਭੇਦ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਹਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਜਾ, ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਂ ਯਂ ਕਾਰਯਿਤਾ ਭਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਤੂੰ ਕਰਵਾਏਂ।
ਵਟਮਾਲਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕਰ੍ਮਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਵਟ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਈਏ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਂ ਕਰ੍ਮ ਤਤਃ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਆਖਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ਵੈਤਦੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੋਗਵ੍ਯਾਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਥੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਤੁ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜਾਨ੍ਮਮ
ਉਹ ਉਥੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸੌਕਰੇ ਮਮ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੂਰ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਾਃ 138.
ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ਵੈਤਦੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸ ਕੁਲਂ ਤਾਰਯੇਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਵਰਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੁਲ—ਦੱਸ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਦੱਸ ਅੱਗਲੇ—ਤੁਰੰਤ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪਠੇਤ੍ਪਿਸ਼ੁਨਾਨਾਂ ਚ ਏਕਾਕੀ ਤੁ ਪਠੇਦ੍ਗृਹੇ
ਨਿੰਦਕਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਪੜ੍ਹ ਸਕੀਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਪੁਰਤੋ ਯੈ ਵ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਖਞ੍ਜਰੀਟੋਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨਾਮਾष੍ਟਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਖੰਜਰੀਟ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਇਕ ਸੌ ਅਠਤੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸੌਕਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਦੇਵਿ ਲਿਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਹੁਣ ਸੂਰ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਗੱਲ ਆਈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯਂ ਭੂਮੇ ਮਮ ਵੇਸ਼੍ਮੋਪਲੇਪਯੇਤ੍
ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੀਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।