ਗਰ੍ਜ੍ਜਤਾਂ ਗੁਞ੍ਜਤਾਂ ਚੈਵ ਧਾਰਾਪਾਤਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਗੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਦੀਨਾਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਮਯੂਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਵਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਖੀਨਾਂ ਚ ਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਉਥੇ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਕਾਲੋ ਹਿ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਃ 138.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੌਸਮ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਡਾਗਾਨਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨਿ ਕੁਮੁਦੋਤ੍ਪਲਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਤਲਾਬ ਸਾਫ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਾਨ੍ਤਿ ਸੁਸੁਖਾ ਵਾਤਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼ੀਤਲਾਃ
ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸ਼ਰਦਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਕੌਮੁਦੇ ਸਮੁਪਾਗਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਮੁਦੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸ੍ਨਾਤੌ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਿਭੂषਿਤੌ
ਫਿਰ, ਇਕਾਦਸੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ—
ਉषਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ਸੁਖਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੁਆਦਸੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਏषਾ ਵੈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤਾਤ ਪ੍ਰਭੁਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ
ਇਹੀ ਉਹ ਦੁਆਦਸੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਦਦਤੇऽਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕੌਮੁਦੇ ਸਿਤੇ
ਇਸ ਚਾਨਣੀ ਕੌਮੁਦੀ ਦੀ ਦੁਆਦਸੀ ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵਿष੍ਣੁਤੋषਕਰੇਣ ਚ 138.
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਏਵਂ ਕਥਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਰਜਨੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਰਾਤ ਸਵੇਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ—
ਉਭੌ ਤਚ੍ਚਰਣੌ ਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਸਮਭਾषਤ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਦ੍ਭਵਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਤੇ ਤਾਤ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸੌਕਰਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸੂਰ ਦੇ ਭੇਤ ਬਾਰੇ—
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਪਤਂਗਾ ਮੇ ਅਜੀਰ੍ਣੇਨਾਤਿਪੀਡਿਤਃ
ਮੈਂ ਕੀੜੇ ਖਾ ਲਏ ਤੇ ਅਜੀਰਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਝੱਲੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਬਾਲਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਗਤਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਲੈ ਗਏ।
ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਹ੍ਯਂ ਚੇਤਿ ਕਲਿਃ ਕृਤਃ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ।
ਨ ਮਮੇਤਿ ਤਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
‘ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਹੈ’ ਆਖ ਕੇ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੂਰ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹੌਜਸਿ
ਉਥੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਤਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਮਾਤਸ੍ਤਦੇਤਦ੍ਦਿਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 138.
ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਇਹੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਹੈ।
ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਚ ਗੁਹ੍ਯਂ ਤੇ ਕਥਨਂ ਮਮ ਚੈਵ ਯਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਸਦਾ ਭੇਦ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਹਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਜਾ, ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਂ ਯਂ ਕਾਰਯਿਤਾ ਭਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਤੂੰ ਕਰਵਾਏਂ।
ਵਟਮਾਲਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕਰ੍ਮਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਵਟ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਈਏ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਂ ਕਰ੍ਮ ਤਤਃ ਪਂਚਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਆਖਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ਵੈਤਦੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।