ਅਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਚ ਸਮਾਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲੇ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮੇਨ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ
ਫਿਰ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ—
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੇਨ ਚ ਤੇਨੈਵ ਗਮਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਤਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਨਾਰਾਯਣਮੁਦਾਵਹਾਃ 138.
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ।
ਸ੍ਨਾਤਾਃ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ਮਮ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ—
ਤਤ੍ਰ ਭਙ੍ਗੁਰਸੋ ਨਾਮ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਥੇ, ਭੰਗੁਰਸਾ ਨਾਂ ਦਾ, ਮੇਰਾ ਕਰਮਨਿਸ਼ਠ ਦਾਸ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਵਿਂਸ਼ਾ ਗਾਵੋ ਮਹਾਧਨਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀਹ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਧਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ, ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਾਕਾਲ ਉਪਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪਿਤਾਨਿ ਕਦਮ੍ਬਾਨਿ ਕੁਟਜਾਰ੍ਜ੍ਜੁਨਕਾਨਿ ਚ
ਕਦੰਬ, ਕੁਟਜ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲ ਗਏ।
ਗਰ੍ਜ੍ਜਤਾਂ ਗੁਞ੍ਜਤਾਂ ਚੈਵ ਧਾਰਾਪਾਤਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਗੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਦੀਨਾਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਮਯੂਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਵਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਖੀਨਾਂ ਚ ਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਉਥੇ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਕਾਲੋ ਹਿ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਃ 138.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੌਸਮ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਡਾਗਾਨਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨਿ ਕੁਮੁਦੋਤ੍ਪਲਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਤਲਾਬ ਸਾਫ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਾਨ੍ਤਿ ਸੁਸੁਖਾ ਵਾਤਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼ੀਤਲਾਃ
ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸ਼ਰਦਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਕੌਮੁਦੇ ਸਮੁਪਾਗਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਮੁਦੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸ੍ਨਾਤੌ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਿਭੂषਿਤੌ
ਫਿਰ, ਇਕਾਦਸੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ—
ਉषਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ਸੁਖਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੁਆਦਸੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਏषਾ ਵੈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤਾਤ ਪ੍ਰਭੁਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ
ਇਹੀ ਉਹ ਦੁਆਦਸੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਦਦਤੇऽਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕੌਮੁਦੇ ਸਿਤੇ
ਇਸ ਚਾਨਣੀ ਕੌਮੁਦੀ ਦੀ ਦੁਆਦਸੀ ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵਿष੍ਣੁਤੋषਕਰੇਣ ਚ 138.
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਏਵਂ ਕਥਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਰਜਨੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਰਾਤ ਸਵੇਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ—
ਉਭੌ ਤਚ੍ਚਰਣੌ ਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਸਮਭਾषਤ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਦ੍ਭਵਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਤੇ ਤਾਤ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸੌਕਰਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸੂਰ ਦੇ ਭੇਤ ਬਾਰੇ—
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚ ਪਤਂਗਾ ਮੇ ਅਜੀਰ੍ਣੇਨਾਤਿਪੀਡਿਤਃ
ਮੈਂ ਕੀੜੇ ਖਾ ਲਏ ਤੇ ਅਜੀਰਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਝੱਲੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਬਾਲਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਗਤਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਲੈ ਗਏ।