ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਗਤਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਕੋਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਕੁਤੋ ਜਾਤਃ ਕ੍ਵ ਸਂਬਦ੍ਧਃ ਕਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾਥਵਾ
ਕਿੱਥੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਕਿਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਕੌਣ ਮਾਂ ਤੇ ਕੌਣ ਪਿਉ?
ਮਾਤਾਪਿਤृਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਵਾਂ-ਪਿਉਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੀਆਂ—
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਾ ਸ਼ੁਚੋ ਜਨਨਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ 138.
ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਦ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਕਿਮੇਤਤ੍ਤਾਤ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਹਾਏ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਕੀ ਹੈ? ਪਿਉ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਨੀਂ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਉ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਤ੍ਪृਚ੍ਛ੍ਯਤਾਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸੌਕਰਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਭੇਦ Saukarava ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।
ਸੂਰ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਤਾਤ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਉ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ—
ਗਮਨੇ ਕृਤਸਂਕਲ੍ਪੌ ਤਤਃ ਸੌਕਰਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਤੁਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਫਿਰ Saukarava ਬਾਰੇ—
ਗਤਃ ਸ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਆਭੀਰਾਣਾਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਚਲਿਆ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਭੀਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਅਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਚ ਸਮਾਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲੇ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮੇਨ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ
ਫਿਰ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ—
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੇਨ ਚ ਤੇਨੈਵ ਗਮਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਤਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਨਾਰਾਯਣਮੁਦਾਵਹਾਃ 138.
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ।
ਸ੍ਨਾਤਾਃ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ਮਮ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ—
ਤਤ੍ਰ ਭਙ੍ਗੁਰਸੋ ਨਾਮ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਥੇ, ਭੰਗੁਰਸਾ ਨਾਂ ਦਾ, ਮੇਰਾ ਕਰਮਨਿਸ਼ਠ ਦਾਸ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਵਿਂਸ਼ਾ ਗਾਵੋ ਮਹਾਧਨਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀਹ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਧਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ, ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਾਕਾਲ ਉਪਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪਿਤਾਨਿ ਕਦਮ੍ਬਾਨਿ ਕੁਟਜਾਰ੍ਜ੍ਜੁਨਕਾਨਿ ਚ
ਕਦੰਬ, ਕੁਟਜ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲ ਗਏ।
ਗਰ੍ਜ੍ਜਤਾਂ ਗੁਞ੍ਜਤਾਂ ਚੈਵ ਧਾਰਾਪਾਤਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਗੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਦੀਨਾਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਮਯੂਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਵਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਖੀਨਾਂ ਚ ਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਉਥੇ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਕਾਲੋ ਹਿ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾਦਿਤਃ 138.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੌਸਮ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਡਾਗਾਨਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨਿ ਕੁਮੁਦੋਤ੍ਪਲਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਤਲਾਬ ਸਾਫ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਾਨ੍ਤਿ ਸੁਸੁਖਾ ਵਾਤਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼ੀਤਲਾਃ
ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸ਼ਰਦਿ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਕੌਮੁਦੇ ਸਮੁਪਾਗਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਮੁਦੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸ੍ਨਾਤੌ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਿਭੂषਿਤੌ
ਫਿਰ, ਇਕਾਦਸੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ—
ਉषਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ਸੁਖਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੁਆਦਸੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—