ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਿਨ੍ਤਯਿष੍ਯਤਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾ ਵਯਃ

ਜਦ ਤੂੰ ਉਹ ਉਮਰ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਸੋਚੇਂਗਾ,

ਕਿਮਿਦਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਗਮਨੇ ਸੌਕਰਂ ਪ੍ਰਤਿ

ਇਹ ਕੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਸੂਅਰ ਵਾਲੀ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ?

ਅਮ੍ਬੇਤਿ ਭਾषਸੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਕਥਮੇਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ 138.

ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ 'ਮਾਂ' ਆਖਦਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚ ਲਿਆ?

ਅਪਰਾਧੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਪੁਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਗृਹੇष੍ਵਪਿ

ਪੁੱਤ, ਖੇਤਾਂ ਜਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ,

ਰੁष੍ਟੇਨ ਵਾਪਿ ਭੀषਾਯੈ ਗृਹ੍ਯਤੇ ਚੈਵ ਯष੍ਟਿਕਾ

ਕਦੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਲਾਠੀ ਚੁੱਕ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,

ਇਤਿ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈਸ਼੍ਯਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਘਰ ਦਾ ਚਿਰਾਗ਼,

ਉषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਦਂਗੇषੁ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸਂਭਵਃ

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹਾਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ,

ਸ੍ਤਨੌ ਹ੍ਯੇਤੌ ਮਯਾ ਪੀਤੌ ਲਲਿਤੇਨ ਵਿਜृਮ੍ਭਿਤੌ

ਇਹ ਦੋ ਛਾਤੀਆਂ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਕੇ ਚੁੰਸੀ ਹਨ,

ਅਮ੍ਬ ਤ੍ਵਂ ਮਯਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਖਲੁ ਚੋਚਿਤਮ੍

ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,

ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਗਤਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ

ਕੋਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,

ਕੁਤੋ ਜਾਤਃ ਕ੍ਵ ਸਂਬਦ੍ਧਃ ਕਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾਥਵਾ

ਕਿੱਥੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਕਿਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਕੌਣ ਮਾਂ ਤੇ ਕੌਣ ਪਿਉ?

ਮਾਤਾਪਿਤृਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਵਾਂ-ਪਿਉਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੀਆਂ—

ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਾ ਸ਼ੁਚੋ ਜਨਨਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ 138.

ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।

ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਦ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਕਿਮੇਤਤ੍ਤਾਤ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍

ਹਾਏ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਕੀ ਹੈ? ਪਿਉ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।

ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਨੀਂ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਉ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।

ਤਤ੍ਪृਚ੍ਛ੍ਯਤਾਂ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸੌਕਰਵਂ ਪ੍ਰਤਿ

ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਭੇਦ Saukarava ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।

ਸੂਰ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਤਾਤ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਉ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ—

ਗਮਨੇ ਕृਤਸਂਕਲ੍ਪੌ ਤਤਃ ਸੌਕਰਵਂ ਪ੍ਰਤਿ

ਜਦ ਤੁਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਫਿਰ Saukarava ਬਾਰੇ—

ਗਤਃ ਸ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਆਭੀਰਾਣਾਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਚਲਿਆ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਭੀਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।

ਅਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਚ ਸਮਾਯੁਤਾਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲੇ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।

ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮੇਨ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ

ਫਿਰ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ—

ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੇਨ ਚ ਤੇਨੈਵ ਗਮਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਤਃ

ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਨਾਰਾਯਣਮੁਦਾਵਹਾਃ 138.

ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ।

ਸ੍ਨਾਤਾਃ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ਮਮ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ

ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ—

ਤਤ੍ਰ ਭਙ੍ਗੁਰਸੋ ਨਾਮ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ

ਉਥੇ, ਭੰਗੁਰਸਾ ਨਾਂ ਦਾ, ਮੇਰਾ ਕਰਮਨਿਸ਼ਠ ਦਾਸ ਸੀ।

ਤਤਃ ਸ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਵਿਂਸ਼ਾ ਗਾਵੋ ਮਹਾਧਨਾਃ

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀਹ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਪ੍ਰਦਦੌ ਧਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ

ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ, ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਏਵਂ ਤੁ ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਾਕਾਲ ਉਪਾਗਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ।

ਪੁष੍ਪਿਤਾਨਿ ਕਦਮ੍ਬਾਨਿ ਕੁਟਜਾਰ੍ਜ੍ਜੁਨਕਾਨਿ ਚ

ਕਦੰਬ, ਕੁਟਜ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲ ਗਏ।