ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸਰ੍ਵਸਂਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ 137.
ਉਥੇ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯਤੇ 137.
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਜਾਨੀਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ 137.
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਵੇਤਦੀਪ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਧਰਤੀਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਮਹੌਜਸਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੌਕਰਵੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਕਰਤਰਂ ਮਹਤ੍ 137.
ਸੂਕਰ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਪੁੰਨਿਆ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸੌਕਰਵੇ ਗृਧ੍ਰਜਮ੍ਬੂਕਾਖ੍ਯਾਨੇ ਆਦਿਤ੍ਯਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦਿਕਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਤੀਰਥ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਲੋਮੜੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਰ ਦਾਨ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਸੌ ਸੱਤੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਖਂਜਰੀਟੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮ੍ ਏਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਮ੍ਯੇ ਸੌਕਰਵੇ ਤਦਾ
ਹੁਣ ਖੰਜਰੀਟ ਪੰਛੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁੰਦਰ ਸੂਕਰਾਵਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ।
ਤਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਾ
ਫਿਰ ਕਮਲ ਨੈਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ—
ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਦੇਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਮਾਨਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਕਾਮਾਨ੍ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਮਜਾਯਤ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮੇ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਕੌਤੂਹਲਂ ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਨੋਖਾ ਚਾਹ ਜਾਗ ਪਿਆ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਤਃ ਕਿ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਵਾ ਫਲਂ ਨੁ ਕਿਮ੍
ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ?
ਸਂਮਾਰ੍ਜਨੇ ਲੇਪਨੇ ਵਾ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਦਾਨਤਃ
ਸਫਾਈ ਕਰਨ, ਲੀਪਣ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ—
ਅਨ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚੈਵ ਜਪਯਜ੍ਞਾਦਿਨਾऽਥਵਾ
ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜਪ, ਯਜ, ਆਦਿ ਕਰਕੇ—
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ ।। 138.
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਸੀ: 'ਸੁਣ ਸੋਹਣੀਏ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਬਹੂਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿ ਵਸੁਧੇ ਅਜੀਰ੍ਣਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖਾ ਕੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਅਜੀਰਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਬਾਲਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਸ੍ਤਂ ਮृਤਂ ਖਗਮ੍
ਉਥੇ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਆਏ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਰੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਮਮਾਯਂ ਵੈ ਮਮਾਯਂ ਵੈ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ
ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ! ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!' ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ ਏਕੋ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਸਿ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਖਞ੍ਜਰੀਟੋ ਹਿ ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਾਤ੍ਤਤਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਗਿਆ।
ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਗृਹੇ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਨੇਕਕ੍ਰਤੁਯਾਜਿਨਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਈ ਯਜਨ ਕਰੇ ਸਨ।
ਵਿਬੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦੁਪਵਿष੍ਟੌ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲੋ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੂਮੌ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਰਯਾਚਤ 138.
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਨ ਚਾਹਂ ਵਾਰਣੀਯੋ ਵੈ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤੌ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਯਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਵਤ੍ਸ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਕਹੇਂਗਾ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਗਾਵੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭਦੋਹਨਾਃ
ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਸਭ ਚੰਗਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ।
ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਆਵਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਵੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।