ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਮਮ ਕਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦੇ ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ,
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ 'ਚ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੇषੁ ਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ 'ਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥੇ ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤੋ ਮृਗਲਿਪ੍ਸੁਰ੍ਵਨੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਲਭਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਨਰਾਧਿਪਃ 137.
ਪਰ ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਅਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਦ੍ਧਾ ਸਾ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਾ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਪਸ਼ੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਾ ਸਲਿਲਂ ਤਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਾਕੋਟਕਙ੍ਗਤਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਅਕਾਮਾ ਮੁਞ੍ਚਤੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸੋਮਾਤ੍ਮਕਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਗੈਰ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਬੈਠੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗृਧ੍ਰਵਟਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਗਿਧਰਵਟਾ ਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਏਕੇਨ ਸ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਤਯਾ ਗृਧ੍ਰੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਗਿਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤਾਸੁਰ੍ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੋ ਵੈ ਬਾਣਭਿਨ੍ਨਸ੍ਤਥਾ ਹृਦਿ
ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਹੋਸ਼ ਵੀ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਜਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਏ।
ਸੋऽਪਿ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਅਕਾਮੋऽਪਿ ਮृਤਃ ਖਗਃ
ਉਹ ਵੀ, ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਪੰਛੀ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ ਪਣ੍ਡਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਨਂਦਕਰਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯਾ ਸਾ ਸृਗਾਲੀ ਸਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਕਾਂਚੀਰਾਜਸ੍ਯ ਵੈ ਸੁਤਾ 137.
ਉਹ ਸਿਆਲ, ਕਾਂਚੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ।
ਚਤੁਃषष੍ਟਿਕਲਾਯੁਕ੍ਤਾ ਕੋਕਿਲੇਵ ਸੁਖਸ੍ਵਰਾ
ਉਹ ਚੌਂਸਠ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਇਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕਾਂਚੀਰਾਜ੍ਯੇ ਕਲਿਙ੍ਗਕੇ
ਕਾਂਚੀ ਦੇ ਕਲਿੰਗ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ।
ਭੂਮੇ ਮਮ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਮ੍ਬਧੋऽਜਾਯਤ ਸ੍ਵਤਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਕ ਜੋੜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਤੁ ਵਿਵਾਹਿਤਾ
ਉਹ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਰੀਤਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਵਿਆਹੀ ਗਈ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਗਜਾਸ਼੍ਵਮਹਿषੀਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਦਿਵਿਆ ਗਹਣੇ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਮਹਿਸੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ
ਆਦਾਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਾਤਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾਤਿਮਾਨਿਤਃ
ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ।
ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾऽਭਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤੀ ਰੋਹਿਣੀਚਂਦ੍ਰਯੋਰਿਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਅਟੁੱਟ ਰਹੀ, ਰੋਹਣੀ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਵਨੇ ਚੋਪਵਨੇ ਚੈਵ ਯੇ ਕੇਚਿਨ੍ਨਨ੍ਦਨੋਪਮਾਃ
ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਨੰਦਨ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ।
ਨष੍ਟਂ ਮਨ੍ਯੇਤ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦੀ ਸੀ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ 137.
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੀ ਸੀ।
ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣੋਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਕਲਿਂਗਸ੍ਤੋषਯਾਮਾਸ ਪੌਰਾਨ੍ਜਾਨਪਦਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਕਲਿੰਗ ਦਾ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਤੋषਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ੀਲੇਨ ਸ੍ਵਗੁਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਲੋਕ ਰਾਜੀ ਰਹੇ।
ਰਮਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਚੀਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਉਥੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਸ਼ਚੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ।
ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਦ੍ਰਾਜਸੁਤਂ ਸੌਹृਦੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।