ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣਾ, ਗੁਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵੈ ਮਾਨੁषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਪਰਾਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ—
ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੌਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੌਕਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲੇਵਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼੍ਵਤੇਦ੍ਦ੍ਵੀਪਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਫੈਦ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚ ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਜੋ ਉਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—
ਸ਼ृਣੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਂ ਨਰਃ ੧੩੭.
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ; ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਯੋ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੋ ਹਿ ਜਾਯਤੇ ਵਿਪੁਲੇ ਕੁਲੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰਾਧਂ ਵਰ੍ਜਯਤਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ ਤੇ initiation ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰ ਗਦਾਸ਼ਂਖਪਦ੍ਮਪਾਣਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਸੀ, ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਰਣੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤਃ
ਏ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ-ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਃ ਮੇषਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਮੇ ਦੀ ਡੰਬੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਕਾਰਣਂ ਯੇਨ ਤੇਨ ਚਾਰਾਧਿਤੋਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਯੋ ਹਿ ਦੇਵੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਃ ੧੩੭.
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਮਾਂ ਸ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਮਮ ਤੇਜਃਪ੍ਰਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਤਥਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਭੀਰੁਃ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਕੰਪਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਵਾਣੀਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸ ਸੋਮੋ ਚੋਦਿਤੋ ਮਯਾ
ਉਹ ਸੋਮ, ਮੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਤੇ, ਸੁਖਮ ਬੋਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਸੋਮ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਸੋਮ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ—
ਭਗਵਨ੍ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਮਮ ਚਾਤ੍ਰ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਭਗਵਾਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ—
ਯਾਵਲ੍ਲੋਕਾ ਧਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜਦ ਤਕ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਾਂ।
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਮਮ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ—
ਸੋਮ ਇਤ੍ਯੇਵ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪਿਬਨ੍ਤੁ ਮਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ
ਮੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਸੋਮ ਹੀ ਪੀਣ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਾਵਸ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਿਣ੍ਡਪਿਤृਕ੍ਰਿਯਾਃ ੧੩੭.
ਜਦ ਤੂੰ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮੇ ਚ ਨ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਵਿष੍ਣੋ ਕਦਾਚਨ। ਪਤਿਤ੍ਵਂ ਚਾਥ ਗਚ੍ਛੇਯਮੋषਧੀਨਾਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਨਾ ਝੁਕੇ; ਜੇ ਕਦੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਈਏ—ਇਹੀ ਹੋਵੇ।
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵ ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਓ,
ਤਤਃ ਸੋਮਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਸੋਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਚ ਪਰਮਾ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸੋਮਤੀਰ੍ਥੇऽਨ੍ਯਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ
ਸੋਮ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਹੋਰ ਥਾਂ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।