ਯ ਏਤਤ੍ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਉਠ ਕੇ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਆਰੋਗ੍ਯਾਣਾਂ ਮਹਾਰੋਗ੍ਯਂ ਮਙ੍ਗਲਾਨਾਂ ਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਰੋਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਰੋਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਭਾਗਵਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਠਤੇ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਭਗਤ ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਏष ਜਪ੍ਯਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਜਪਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਣਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੈ।
ਨ ਪਠੇਨ੍ਮੂਰ੍ਖਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕੁਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਇਹ ਪਾਠ ਮੂਰਖਾਂ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਆਚਾਰਸ੍ਯ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਆਚਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਕਰ੍ਮਸੂਤ੍ਰਂ ਨਾਮ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਮ-ਸੂਤਰ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਛੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਗृਧ੍ਰਜਮ੍ਬੁਕਾਖ੍ਯਾਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਵਰਪ੍ਰਦਾਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦਪਰਾਧਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਹੁਣ ਗਿੱਧ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਕਥਾ ਆਈ। ਉਥੇ ਆਦਿਤਯ ਵਰਤ ਦੀ ਦਾਤ — ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ-ਸ਼ੁਧੀ ਦਾ ਉਪਾਏ ਸੁਣਿਆ।
ਅਹੋ ਕਰ੍ਮ ਮਹਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਗਵਂਸ੍ਤਵ ਭਾषਿਤਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹ੍ਯੇਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥ ਸਾਧਕਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣ ਲਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਸ਼ੁਭਂ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕਂ ਮਹਤ੍
ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਨਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਵਰਤ ਦੀ ਕੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਚੈਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਭਾਗਵਤਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਖੇਤਰ ਹੈ।
ਪਰਂ ਕੋਕਾਮੁਖਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਥਾ ਕੁਬ੍ਜਾ ਮ੍ਰਕਂ ਪਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਕੋਕਾਮੁਖ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਵੀ ਬੜਾ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾ ਚ ਮੇ ਦੇਵਿ ਹ੍ਯੁਦ੍ਧृਤਾਸਿ ਰਸਾਤਲਾਤ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਧਰੋਵਾਚ ਕਿਂ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਪਿਬਤਸ੍ਤਥਾ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਥੇ ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸੌਕਰਵੇ ਮृਤਾਃ।।੧੩੭.
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਲੋਕ ਸੌਕਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਣ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਤਸ੍ਯ ਚ ਮृਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਜਾਂ ਉਥੋਂ ਜਾਂਣ ਜਾਂ ਉਥੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ृਣੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਸੁਣ।
ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਅਪਰੇ ਸਪ੍ਤ ਪਂਚ ਚ
ਦਸ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੱਤ ਤੇ ਪੰਜ ਵੰਸ਼ਜ—
ਗਮਨਾਦੇਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮੁਖਸ੍ਯ ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਸਿਰਫ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ—
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣਾ, ਗੁਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵੈ ਮਾਨੁषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਪਰਾਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ—
ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੌਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੌਕਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲੇਵਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼੍ਵਤੇਦ੍ਦ੍ਵੀਪਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਫੈਦ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚ ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਜੋ ਉਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—
ਸ਼ृਣੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਂ ਨਰਃ ੧੩੭.
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ; ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਯੋ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧੋ ਹਿ ਜਾਯਤੇ ਵਿਪੁਲੇ ਕੁਲੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰਾਧਂ ਵਰ੍ਜਯਤਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ ਤੇ initiation ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰ ਗਦਾਸ਼ਂਖਪਦ੍ਮਪਾਣਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਸੀ, ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।