ਨष੍ਟਂ ਮਾਯਾਬਲਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਰੁਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੋ ਹਤਜ੍ਞਾਨੋ ਨष੍ਟਯੋਗਬਲੋऽਬਲਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ ਵੀ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਗਿਆਨ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮਿਦਂ ਤਿष੍ਠਸੇ ਰੁਦ੍ਰ ਕਸ਼੍ਮਲੇਨ ਸਮਾਵृਤਃ
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਉਲਝਣ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ?
ਤ੍ਵਂ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਵਿਯੋਗਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਯੋਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਤੂੰ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ?
ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋਸਿ ਮਯਾ ਭਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਤਵ ਚੈਵ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾਯ ਯੇਨਾਹਮਿਹ ਚਾਗਤਃ
ਤੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਹੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਪਸਨ੍ਤਪ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚੈਕਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 136.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੁਆਮੀ, ਇਕੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ।
ਲਬ੍ਧੋ ਯੋਗਸ਼੍ਚ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਂ ਚ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਜੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਮਾਧਵ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਧਵ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨਾਵਯੋਰਨ੍ਤਰੇਣ ਹਿ
ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਮਹ੍ਯਂ ਹਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਤਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੁਆਮੀ ਹਰੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਵ ਵਿष੍ਣੋ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਯਾ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਹਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾ ਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉੱਥੇ, ਬੱਚੇ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦੱਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟਯੋਗਮਾਯਸ਼੍ਚ ਨष੍ਟੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋਗ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਜ ਵੀ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਹੇ ਮਾਧਵ।
ਵਿष੍ਣੋ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ੋਧਨਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਸਾਧਨ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮੈਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ 136.
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਰ—
ਕੀਦृਸ਼ਃ ਸਮਲੋ ਵਿष੍ਣੋ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ?
ਤਤ੍ਪਾਪਸ਼ੋਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਮਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਮਨੁਜਾ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯੇਵ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਉਥੇ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਤਾਨਾਂ ਚੈਵ ਮਾਂਸਾਨਿ ਯੇ ਚ ਭੋਜ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਅਤੇ ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ—
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮਲੇ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੌਤਮਾਸ਼੍ਰਮਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸਤਤਂ ਪਾਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਪਾਲਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਖੋਪੜੀ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇਗੀ।
ਏਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤੋ ਨ ਰੋਚਤੇ ਭੂਮੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਮੇ ਕਦਾਚਨ 136.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਮੇ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਕਿਉਂ ਨਫ਼ਰਤ ਹੈ।