ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਦੇਵ ਨਿਖਿਲਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਚਾਉ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਕਿਨ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਦੇਵ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਭਾषਿਤੇ
ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਕੀ ਹਨ?
ਕਪਾਲਂ ਗृਹ੍ਯ ਦੇਵੋऽਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਇਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਿਸ਼ਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਦੇਵਿ ਇਦਮਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਕਮਲ ਨੈਨੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿਚ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤੇ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਨਘੇ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਅਜੇ ਵੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਨਿਯਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਬਾਲਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਰੂਪਿਣੀਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਨਗਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟਮਾਨਸੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੋ ਨष੍ਟਾ ਮਾਯਾ ਚ ਯੋਗਿਨਃ
ਉਸ ਯੋਗੀ ਦੀ ਅਕਲ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ਿਵੋ ਭੂਮੇ ਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ 136.
ਉਥੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਮੁੜ ਆਉਣਗੇ।
ਨष੍ਟਂ ਮਾਯਾਬਲਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਰੁਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੋ ਹਤਜ੍ਞਾਨੋ ਨष੍ਟਯੋਗਬਲੋऽਬਲਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ ਵੀ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਗਿਆਨ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮਿਦਂ ਤਿष੍ਠਸੇ ਰੁਦ੍ਰ ਕਸ਼੍ਮਲੇਨ ਸਮਾਵृਤਃ
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਉਲਝਣ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ?
ਤ੍ਵਂ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਵਿਯੋਗਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਯੋਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਤੂੰ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ?
ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋਸਿ ਮਯਾ ਭਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਤਵ ਚੈਵ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾਯ ਯੇਨਾਹਮਿਹ ਚਾਗਤਃ
ਤੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਹੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਪਸਨ੍ਤਪ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚੈਕਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 136.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੁਆਮੀ, ਇਕੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ।
ਲਬ੍ਧੋ ਯੋਗਸ਼੍ਚ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਂ ਚ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਜੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਮਾਧਵ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਧਵ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨਾਵਯੋਰਨ੍ਤਰੇਣ ਹਿ
ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਮਹ੍ਯਂ ਹਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਤਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੁਆਮੀ ਹਰੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਵ ਵਿष੍ਣੋ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਯਾ ਤਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਹਤਮ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾ ਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉੱਥੇ, ਬੱਚੇ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦੱਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟਯੋਗਮਾਯਸ਼੍ਚ ਨष੍ਟੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋਗ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਜ ਵੀ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਹੇ ਮਾਧਵ।
ਵਿष੍ਣੋ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ੋਧਨਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਸਾਧਨ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਯਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮੈਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ 136.
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਰ—
ਕੀਦृਸ਼ਃ ਸਮਲੋ ਵਿष੍ਣੋ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ?