ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾऽਨਘੇ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਚਾਣ੍ਡਾਲਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਤਤ੍ਰ ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯੇਤ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਭਾਗਵਤੇ ਗृਹੇ
ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾ ਯੇਨ ਕष੍ਟਂ ਚਾਣ੍ਡਾਲਯੋਨਿषੁ
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਥਭਕ੍ਤਮਾਹਾਰਮਾਕਾਸ਼ਸ਼ਯਨੇ ਸ੍ਵਪੇਤ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਵੇ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਸੁੱਤੇ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਫ ਸੁਥਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਸਂਸਾਰਸ਼ੋਧਨਂ ਚੈਵ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਲਭਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੈਲ ਧੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਦੋषਾਪਰਾਧਸ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਸੁਣ।
ਗृਧ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤ ਵਰ੍षਾਣਿ ਜਾਯਤੇ ਖਚਰੇਸ਼੍ਵਰਃ 136.
ਉਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਲਈ ਗਿੱਧ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਵ ਪਂਚ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਕੇ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਦੇਵ ਨਿਖਿਲਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਚਾਉ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਕਿਨ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਦੇਵ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਭਾषਿਤੇ
ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਚਨ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਕੀ ਹਨ?
ਕਪਾਲਂ ਗृਹ੍ਯ ਦੇਵੋऽਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਇਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਿਸ਼ਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਦੇਵਿ ਇਦਮਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਕਮਲ ਨੈਨੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿਚ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤੇ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਨਘੇ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਅਜੇ ਵੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਨਿਯਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਬਾਲਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਰੂਪਿਣੀਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਨਗਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟਮਾਨਸੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੋ ਨष੍ਟਾ ਮਾਯਾ ਚ ਯੋਗਿਨਃ
ਉਸ ਯੋਗੀ ਦੀ ਅਕਲ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ਿਵੋ ਭੂਮੇ ਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ 136.
ਉਥੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਮੁੜ ਆਉਣਗੇ।
ਨष੍ਟਂ ਮਾਯਾਬਲਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਰੁਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੋ ਹਤਜ੍ਞਾਨੋ ਨष੍ਟਯੋਗਬਲੋऽਬਲਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ ਵੀ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਗਿਆਨ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮਿਦਂ ਤਿष੍ਠਸੇ ਰੁਦ੍ਰ ਕਸ਼੍ਮਲੇਨ ਸਮਾਵृਤਃ
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਉਲਝਣ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ?
ਤ੍ਵਂ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਵਿਯੋਗਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਯੋਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਤੂੰ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ?
ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋਸਿ ਮਯਾ ਭਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਤਵ ਚੈਵ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾਯ ਯੇਨਾਹਮਿਹ ਚਾਗਤਃ
ਤੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਹੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਪਸਨ੍ਤਪ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚੈਕਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 136.
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੁਆਮੀ, ਇਕੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ।
ਲਬ੍ਧੋ ਯੋਗਸ਼੍ਚ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਂ ਚ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਜੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।