ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਾऽਪਿ ਤਸ੍ਥੌ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸਹਾਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਬਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਅਯਂ ਚ ਤਾਪਸਃ ਕਿਂ ਮੇ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਵਿਹ ।। ੧੧.

ਰਾਜਾ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਪੰਜ ਟੋਲੀਆਂ ਉਥੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ‘ਇਹ ਤਪਸੀ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇਗਾ?’

ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਗੌਰਮੁਖੋ ਨृਪਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਮਯਾ ਦੇਯਂ ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍ ।। ੧੧.

ਫਿਰ ਗੌਰਮੁਖਾ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੁਰਜਯਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, ‘ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੀ ਭੋਜਨ ਦੇਵਾਂ?’

ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ੍ਥਿਤੋ ਮਨਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੧੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਆ ਗਏ।

ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਦਾ । ਤੋषਯਾਮਾਸ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ।। ੧੧.

ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ।

ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ । ਕਥਂ ਗੌਰਮੁਖੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਭੂਧਰ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਸਮ੍ਯਗਿਚ੍ਛਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ।। ੧੧.

ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੌਰਮੁਖਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਐ ਭੂਧਰ? ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣਵੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੀਤਵਾਸਸੇ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਚਾਦ੍ਯਰੂਪਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜਲਰੂਪਿਣੇ ।। ੧੧.

ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਲ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸਂਸ੍ਥਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨੇ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰੂਪਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਤੇਜਸਾਤ੍ਮਨੇ ।। ੧੧.

ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਛੇ ਹੋਏ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧਰਤੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੱਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਾਯੁਰੂਪਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਿਣੇ । ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਹृਚ੍ਛਯਃ ।। ੧੧.

ਹਵਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਆਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦਿਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋ।

ਤ੍ਵਮੋਙ੍ਕਾਰੋ ਵषਟ੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਤ੍ਵਮਾਦਿਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਵ ਚਾਦਿਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ।। ੧੧.

ਤੁਸੀਂ ਓਂਕਾਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਸ਼ਟ ਮੰਤ੍ਰ ਹੋ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦਿ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ।

ਤ੍ਵਂ ਭੂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਭੁਵੋ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਜਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਤ੍ਵਂ ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਦੇਵ ਚਰਾਚਰਮ੍ ।। ੧੧.

ਤੁਸੀਂ ਭੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਭਵੋ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਜਨ ਹੋ, ਤੇ ਮਹਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੂਤਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਵਦੁਦ੍ਭੂਤਾ ऋਗਾਦਯਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਾਤਾਨਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਯਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ।। ੧੧.

ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਰਿਗ ਆਦਿ ਵੇਦ ਉਪਜੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਯਜਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ।

ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਵੀਰੁਧਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਨੌषਧੀਃ । ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਰ੍ਪਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤ ਏਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ।। ੧੧.

ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਉਪਜੀਆਂ। ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ!

ਮਮਾਪਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਜਯਸਂਜ੍ਞਿਤਃ । ਆਗਤੋऽਭ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। ੧੧.

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁਰਜਯਾ ਹੈ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹਾਂ।

ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਨਿਰ੍ਧਨਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੁਰੁष੍ਵਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯਸਂਚਯਮ੍ ।। ੧੧.

ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਨਿਮਰ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦਾ ਜਥਾ ਬਖਸ਼ੋ।

ਯਂ ਯਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਹਸ੍ਤੇਨ ਯਂ ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾ ਤृਣਕਨ੍ਦਂ ਵਾ ਤਤ੍ਤਦਨ੍ਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ ।। ੧੧.

ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਾਂ, ਰੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਘਾਹ ਜਾਂ ਜੜ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅੰਨ ਬਣ ਜਾਵੇ।

ਤਥਾ ਤ੍ਵਨ੍ਯਤਮਂ ਵਾऽਪਿ ਯਦ੍ ਧ੍ਯਾਤਂ ਮਨਸਾ ਮਯਾ । ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੧੧.

ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਮੈਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤੁਤੋष ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਃ । ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਕਂ ਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ ।। ੧੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।

ਉਵਾਚ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਪ੍ਰ ਵਰਂ ਪਰਮ੍ । ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਯਾਵਦੁਨ੍ਮੀਲਯਤਿ ਵੈ ਮੁਨਿਃ ।। ੧੧.

ਕਿਰਪਾ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਲੇ: 'ਕਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ।

ਤਦਾ ਸ਼ਙ੍ਖਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਗਰੁਡਸ੍ਥੋऽਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਪ੍ਰਭਃ ।। ੧੧.

ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੀ।

ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਯੁਗਪਦੁਤ੍ਥਿਤਾ । ਯਦਿ ਭਾਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਸਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੧੧.

ਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਮਕ ਉਠੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ।

ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਮਨੇਕਧਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦੇਵਿ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ।। ੧੧.

ਉਥੇ, ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ!

ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਯਦਿ ਮੇ ਵਰਦੋ ਦੇਵੋ ਭੂਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵ ।। ੧੧.

ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਲਈ ਹੋਵੇ।'

ਇਦਾਨੀਮੇष ਨृਪਤਿਰ੍ਯਥਾ ਸਬਲਵਾਹਨਃ । ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਕृਤਾਹਾਰਃ ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਸ੍ਵਕਂ ਗृਹਮ੍ ।। ੧੧.

ਹੁਣ ਇਹ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਰਦਃ ਸਂਬਭੂਵ ਹ । ਚਿਤ੍ਤਸਿਦ੍ਧਿਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਣਿਂ ਚ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ।। ੧੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ।

ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵਃ ਸ ਚ ਗੌਰਮੁਖੋ ਮੁਨਿਃ । ਜਗਾਮ ਚਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਨਾ ऋषਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍ ।। ੧੧.

ਉਹ ਮਣੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੌਰਮੁਖਾ ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਸ ਵੈ ਮੁਨਿਃ । ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਕਾਰਂ ਮਹਾਭ੍ਰਮਿਵ ਚੋਨ੍ਨਤਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਗृਹਂ ਵੈ ਸ਼ਤਭੂਮਿਕਮ੍ ।। ੧੧.

ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮੁਨੀ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਸੌ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।

ਤਾਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਗृਹਾਣਿ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲਬ੍ਧਵਰਸ੍ਤਦਾ ।। ੧੧.

ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਐਸੇ ਘਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਏ।

ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਣਿ ਤਤੋਪਾਨ੍ਤੇ ਤਲ੍ਲਗ੍ਨੋਦ੍ਯਾਨਕਾਨਿ ਚ । ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਘੁष੍ਟਾਨਿ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਵਰਾਣਿ ਚ । ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਪੁਨ੍ਨਾਗਨਾਗਕੇਸ਼ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ ।। ੧੧.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਬਾਗ ਬਣਾਏ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਗ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ।

ਨਾਨਾਜਾਤ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਗृਹੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਹਸ੍ਤਿਨਾਂ ਹਸ੍ਤਿਸ਼ਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤੁਰਗਾਣਾਂ ਚ ਮਨ੍ਦੁਰਾਃ ।। ੧੧.

ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ; ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਹਾਥੀਸ਼ਾਲਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਅਸਤਬਲ ਵੀ ਬਣਾਏ।