ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਾਗਵਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਸਾ ਚਾਪ੍ਯਧੌਤੇਨ ਯੋ ਮੇ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਦਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਦੋषਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਪਰਾਧਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਉਸ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਅਪਰਾਧ।
ਦੇਵਿ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਜੋ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਕਂ ਨਰੋ ਭੁਵਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਇਕ ਜਨਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਮਾਯੁਰੇਕਂ ਜਨ੍ਮਾਪਿ ਜਨ੍ਮ ਚੈਕਂ ਹਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਇਕ ਜਨਮ ਗੀਦੜ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਜਨਮ ਘੋੜਾ ਵੀ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨੁषਃ
ਸੱਤ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਪਰਾਧਸ਼੍ਚ ਅਹਙ੍ਕਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦੇਵ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਉਹ ਚੁਸਤ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਸਂਸਾਰਂ ਵਾਸਸੋਚ੍ਛਿष੍ਟਾ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨੁषਾਃ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਬਚੇ ਕੁਚੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦ੍ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਵ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਦੇਵਿ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾऽਨਘੇ ।। 135.
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੁਣ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਪਰ੍ਣਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਹਾਨਿ ਪਯੋਭਕ੍ਸ਼ੋ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਾਸਸੋਚ੍ਛਿष੍ਟਕਾਰਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਹੜੇ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਾਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਿਆ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁੱਤੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਵਾਨੋ ਵੈ ਸਪ੍ਤ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਗੋਮਾਯੁਃ ਸਪ੍ਤ ਵੈ ਤਥਾ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕੁੱਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗੀਦੜ ਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਵਸੁਧੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ।
ਮੂਲਭਕ੍ਸ਼ੋ ਦਿਨਤ੍ਰਯ੍ਯਾਂ ਫਲਾਹਾਰੋ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਫਲ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਦਧ੍ਯਾਹਾਰੋ ਦਿਨਤ੍ਰਯ੍ਯਾਂ ਪਾਯਸੇਨ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਖੀਰ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦਿਨਾਨ੍ਯੇਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ 135.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਵੀ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਹਮਾਂਸਂ ਤੁ ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਮਿਹ ਸਰ੍ਪਤਿ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਸੂਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਰਾਹੋ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾਨੁਚਰਤੇ ਵਨੇ
ਉਹ ਦਸ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਮੂषਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਰ੍षਾਣਿ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਫਿਰ ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਲ੍ਲਕੀ ਚਾष੍ਟਵਰ੍षਾਣਿ ਜਾਯਤੇ ਭਵਨੇ ਬਹੁ
ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਠ ਸਾਲ ਲਈ ਕਈ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਗਿਰਗਿੱਟ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਸਾਰਿਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਾਹਾਮਿषਭਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਜੋ ਸੂਰ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਏਤਨ੍ਮੇ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਰਨ੍ਤਿ ਮਾਨੁषਾ ਯੇਨ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਨੀਯਂ ਤੁ ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤਾ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸਪ੍ਤਦਿਨਂ ਤਤਃ
ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਭਕ੍ਸ਼ੋ ਦਿਨਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪਾषਾਣਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਕਃ 135.
ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਤਿਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਹਙ੍ਕਾਰਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।