ਰਜਸ੍ਵਲਾਸੁ ਨਾਰੀषੁ ਰਜੋ ਯਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਜੋ ਰੁਤੁ ਧਾਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਵਰ੍षਾਣਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚੈਵ ਵਸਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਦਸ ਜਾਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਕਾਯਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਕਾਹਾਰਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਸਪ੍ਤ ਚ
ਫਿਰ ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭੂਮੇ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਕਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਅਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਮੇ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤੇ
ਹੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਮਨ੍ਧਕਾਰੇषੁ ਵਿਨਾ ਦੀਪੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਦੀਵੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ—
ਪਤਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਉਸਦੇ ਪਤਨ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ।
ਅਨ੍ਧੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਏਕਂ ਜਨ੍ਮ ਤਮੋਮਯਃ 135.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਅੰਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਜਨਮ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਯਮਾਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਮੇ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਧਯੇਤ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ।
ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੇਨ ਲੋਕਂ ਮਮ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਤਾਂ ਵੀ।
ਏਕਾਹਾਰਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਨਵਿਂਸ਼ਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਵੀਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਰਹੇ।
ਏਕਾਹਾਰਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿषੀਦੇਚ੍ਚ ਜਲਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ ਬੈਠੇ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਚੈਤੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕਾਤ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪਾਤਨਂ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਸੁਣ।
ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਕੁਲੋ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਕਚ੍ਛਪਃ
ਉਹ ਪੰਜ ਸਾਲ ਨਕੁਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਦਸ ਸਾਲ ਕਛੂਆ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਾਵਤੇषੁ ਜਾਯੇਤ ਨਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਉਹ ਨੌ ਸਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਕਬੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਯਤ੍ਰੈਵਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇਨਾਸੌ ਲਭਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕृष੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪਰਾਧਤਃ 135.
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਏਵਂ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇੰਝ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਾਗਵਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਸਾ ਚਾਪ੍ਯਧੌਤੇਨ ਯੋ ਮੇ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਦਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਦੋषਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਪਰਾਧਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਉਸ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਅਪਰਾਧ।
ਦੇਵਿ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਜੋ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਕਂ ਨਰੋ ਭੁਵਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਇਕ ਜਨਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਮਾਯੁਰੇਕਂ ਜਨ੍ਮਾਪਿ ਜਨ੍ਮ ਚੈਕਂ ਹਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਇਕ ਜਨਮ ਗੀਦੜ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਜਨਮ ਘੋੜਾ ਵੀ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨੁषਃ
ਸੱਤ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਪਰਾਧਸ਼੍ਚ ਅਹਙ੍ਕਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦੇਵ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਉਹ ਚੁਸਤ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਸਂਸਾਰਂ ਵਾਸਸੋਚ੍ਛਿष੍ਟਾ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨੁषਾਃ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਬਚੇ ਕੁਚੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦ੍ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਵ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਦੇਵਿ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾऽਨਘੇ ।। 135.
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੁਣ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ।