ਮੂਕਃ ਪਞ੍ਚ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਬਲੀਵਰ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼
ਉਹ ਪੰਜ ਸਾਲ ਲਈ ਗੂੰਗਾ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਬਲਦ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਮਹਿषੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਲਈ ਉਹ ਮਹੀਂਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਕਰ੍ਮਣ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪੁष੍ਪਂ ਯੇ ਚ ਦਦਨ੍ਤਿ ਵੈ ਭਗਵਨ੍ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਨ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—
ਯੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਵ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਦੇਵਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੀਰਾਸਨਵਿਧੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਚ ।। 134.
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੀਰ ਆਸਨ ਦੀ ਰੀਤ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਕਰੇ।
ਯਾਵਕਾਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਹਾਨਿ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਜੌਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹਵਾ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇ।
ਸਵਰ੍ਪਾਪਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਪੂਜਾਦਿਸਾਮਯਿਕਾਪਰਾਧਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਮ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਂਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ' ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਜਾਲਪਾਦਭਕ੍ਸ਼ਣਾਪਰਾਧਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੋ ਹਿ ਮਾਮੁਪਸਰ੍ਪਤਿ
ਹੁਣ ਜਾਲ ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਖਾਣ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—
ਰਜਸ੍ਵਲਾਸੁ ਨਾਰੀषੁ ਰਜੋ ਯਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਜੋ ਰੁਤੁ ਧਾਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਵਰ੍षਾਣਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚੈਵ ਵਸਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਦਸ ਜਾਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਕਾਯਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਕਾਹਾਰਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਸਪ੍ਤ ਚ
ਫਿਰ ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭੂਮੇ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਕਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਅਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭੂਮੇ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤੇ
ਹੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਮਨ੍ਧਕਾਰੇषੁ ਵਿਨਾ ਦੀਪੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਦੀਵੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ—
ਪਤਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਉਸਦੇ ਪਤਨ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ।
ਅਨ੍ਧੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਏਕਂ ਜਨ੍ਮ ਤਮੋਮਯਃ 135.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਅੰਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਜਨਮ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਯਮਾਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਮੇ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਧਯੇਤ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੇ।
ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੇਨ ਲੋਕਂ ਮਮ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਤਾਂ ਵੀ।
ਏਕਾਹਾਰਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਨਵਿਂਸ਼ਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਵੀਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਰਹੇ।
ਏਕਾਹਾਰਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿषੀਦੇਚ੍ਚ ਜਲਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ ਬੈਠੇ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਚੈਤੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕਾਤ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪਾਤਨਂ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਸੁਣ।
ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਕੁਲੋ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਕਚ੍ਛਪਃ
ਉਹ ਪੰਜ ਸਾਲ ਨਕੁਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਦਸ ਸਾਲ ਕਛੂਆ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਾਵਤੇषੁ ਜਾਯੇਤ ਨਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਉਹ ਨੌ ਸਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਕਬੂਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਯਤ੍ਰੈਵਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇਨਾਸੌ ਲਭਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਕृष੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪਰਾਧਤਃ 135.
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਏਵਂ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇੰਝ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।