ਤਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਸੁਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਭੂਮੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮুনি ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਧਨ੍ਯਾ ਚੈਵ ਸੁਭਾਗ੍ਯਾ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾषਿਤੋ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਯੋਗਾਙ੍ਗਯੋਗਵਿਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ—
ਕੁਮਾਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮਹੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੂਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਚ ਯੋਗਂ ਚ ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਿਰਿਆ, ਰਸਮਾਂ, ਯੋਗ ਤੇ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹਨ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਭਾषਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਾਯਾਕਰਣ੍ਡਕਃ 134.
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਗਵਤਾਂ ਗृਹੇ
ਘਰ ਵਿਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਠ ਭਿਖਿਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਮਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰਾਧਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਮੁਖਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਤਃ ਸ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਉਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ—
ਵਰਾਹਰੂਪੀ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਨਾਥੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਕਰ੍ਮਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਗੁਣਵਿਤ੍ਤਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਗੁਣ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—
ਦੇਵਿ ਕਾਰਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪੂਜਨਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ 134.
ਜੇ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸਂਸਾਰਂ ਤੇ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਅਪਰਾਧਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾਃ ਅਕਰ੍ਮਣ੍ਯੇਨ ਪੁष੍ਪੇਣ ਯੋ ਮਾਮਰ੍ਚਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—
ਪਾਤਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲੈ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ।
ਮੂਰ੍ਖਾ ਭਾਗਵਤਾ ਦੇਵਿ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਭਗਤ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਅਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਚ ਦੋषੇਣ ਦੁਃਖਾਨ੍ਯਨੁਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੂਕਃ ਪਞ੍ਚ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਬਲੀਵਰ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼
ਉਹ ਪੰਜ ਸਾਲ ਲਈ ਗੂੰਗਾ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਬਲਦ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਮਹਿषੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਲਈ ਉਹ ਮਹੀਂਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਕਰ੍ਮਣ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪੁष੍ਪਂ ਯੇ ਚ ਦਦਨ੍ਤਿ ਵੈ ਭਗਵਨ੍ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਨ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—
ਯੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਵ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਦੇਵਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੀਰਾਸਨਵਿਧੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਚ ।। 134.
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੀਰ ਆਸਨ ਦੀ ਰੀਤ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਕਰੇ।
ਯਾਵਕਾਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਹਾਨਿ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਜੌਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹਵਾ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇ।
ਸਵਰ੍ਪਾਪਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਪੂਜਾਦਿਸਾਮਯਿਕਾਪਰਾਧਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਮ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਂਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ' ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਜਾਲਪਾਦਭਕ੍ਸ਼ਣਾਪਰਾਧਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੋ ਹਿ ਮਾਮੁਪਸਰ੍ਪਤਿ
ਹੁਣ ਜਾਲ ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਖਾਣ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—