ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੇਕਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਵਰ੍षਾਣਿ ਯਾਤੁਧਾਨਃ ਪੁਨਰ੍ਦਸ਼

ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਡੱਡੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਖਸ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਧੋ ਜਾਯੇਤ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪਂਚ ਸਪ੍ਤ ਤਥਾ ਨਵ

ਉਹ ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌ ਵਾਰੀ ਅੰਨ੍ਹਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।

ਸ਼ੈਵਾਲਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਚੈਵ ਹ੍ਯਾਕਾਸ਼ਗਮਨਂ ਤਥਾ

ਉਹ ਲਸਣ ਤੇ ਰਾਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।

ਆਤ੍ਮਕਰ੍ਮਾਪਰਾਧੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਅਹੋ ਵੈ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮ੍

ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ।

ਜਾਤਂ ਮੇ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਸ੍ਥਿਰਂ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ 134.

ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਦੇ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਸ੍ਤਰਂ ਸਾਰਂ ਭੀਤਾਸ੍ਮਿ ਪਰਿਦੇਵਿਤਾ

ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਔਖੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮਮ ਚੈਵ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸੁਖਾਵਹਮ੍

ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ—

ਅਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਭਯਾ ਲੋਭਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਪਰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—

ਤਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰਾਹਃ ਸਮ੍ਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਫਿਰ ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵਰਾ੍ਹਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਤਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਸੁਤੋ ਮੁਨਿਃ

ਫਿਰ, ਭੂਮੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮুনি ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ—

ਧਨ੍ਯਾ ਚੈਵ ਸੁਭਾਗ੍ਯਾ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਿਤਮ੍

ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ।

ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾषਿਤੋ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਯੋਗਾਙ੍ਗਯੋਗਵਿਤ੍

ਪਰ ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ—

ਕੁਮਾਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮਹੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ

ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੂਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਚ ਯੋਗਂ ਚ ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਕਿਰਿਆ, ਰਸਮਾਂ, ਯੋਗ ਤੇ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹਨ।

ਤਤੋ ਮਾਂ ਭਾषਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਾਯਾਕਰਣ੍ਡਕਃ 134.

ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ

ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅष੍ਟੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਗਵਤਾਂ ਗृਹੇ

ਘਰ ਵਿਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਠ ਭਿਖਿਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਮਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਹੈ।

ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰਾਧਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਮੁਖਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਤਃ ਸ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ

ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਉਹ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ—

ਵਰਾਹਰੂਪੀ ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਨਾਥੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ

ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਭਕ੍ਤਕਰ੍ਮਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਗੁਣਵਿਤ੍ਤਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍

ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਗੁਣ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—

ਦੇਵਿ ਕਾਰਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਤ੍ਪੂਜਨਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ 134.

ਜੇ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਸਂਸਾਰਂ ਤੇ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਅਪਰਾਧਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾਃ ਅਕਰ੍ਮਣ੍ਯੇਨ ਪੁष੍ਪੇਣ ਯੋ ਮਾਮਰ੍ਚਯਤੇ ਭੁਵਿ

ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—

ਪਾਤਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਉਸ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲੈ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ।

ਮੂਰ੍ਖਾ ਭਾਗਵਤਾ ਦੇਵਿ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਭਗਤ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—

ਅਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਚ ਦੋषੇਣ ਦੁਃਖਾਨ੍ਯਨੁਭਵਨ੍ਤਿ ਚ

ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।