ਅਪਿ ਵਾ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਤੇਨ ਰਾਜਾਨ੍ਨਂ ਤੁ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤੋ ਯਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਸਿਦ੍ਧਂ ਭਾਗਵਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਪਣਸ਼ੇषਕਮ੍
ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਜੋ ਖਾਣਾ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾ 130.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀ।
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਤਰਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਯੇਨ ਰਾਜਾਨ੍ਨਸ੍ਯੋਪਭੁਞ੍ਜਕਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ فرمایا: ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਏਕਂ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪ੍ਤਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਚ ਪੁष੍ਕਲਮ੍
ਇੱਕ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ्छ ਕਰਕੇ,
ਨ ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਰਾਧੋऽਸ੍ਤਿ ਵਸੁਧੇ ਵੈ ਵਚੋ ਮਮ ਮਮਾਤ੍ਰ ਪੂਜਾਕਾਮੇਨ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਬਚਨ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਰਾਜਾਨ੍ਨਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ 'ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ' ਨਾਮਕ ਇਕਸੌਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਾਚਰ੍ਵਣਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਮਚਰ੍ਵਿਤ੍ਵਾ ਯੋ ਹਿ ਮਾਮੁਪਸਰ੍ਪਤਿ
ਹੁਣ ਦੰਦਕਾਸਟ ਨਾ ਚੱਬਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ: ਜੋ ਕੋਈ ਦੰਦਕਾਸਟ ਨਾ ਚੱਬ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—
ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀ ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਕਥਮੇਕਾਪਰਾਧੇਨ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਕੋ ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਯੇਨ ਚੈਕਾਪਰਾਧੇਨ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ فرمایا: ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਕੋ ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—
ਮਨੁष੍ਯਃ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ ਭਦ੍ਰੇ ਕਫਪਿਤ੍ਤਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਫ ਤੇ ਪਿੱਤ ਹੋਵੇ,
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਬੀਜਂ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹ ਸਾਰਾ ਬੀਜ ਦੰਦਕਾਸਟ ਨਾ ਚੱਬਣ ਕਰਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਵ ਕਰਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਹੀਦਂ ਤੇ ਯਥਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਕਾਸ਼ਸ਼ਯਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਨਾਨਿ ਦ੍ਵੇ ਚ ਪਂਚ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਜਾਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇ—
ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ 131.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਚਬਾਉਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਰਾਧੋऽਸ੍ਤਿ ਏਵਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਗੱਲ 'ਚ ਰਤਾ-ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਾਚਰ੍ਵਣਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਮੈਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਚਬਾਉਣ ਦੇ ਉਪਾਵ ਵਾਲਾ ਇਕ-ਸੌ ਇਕੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਿਆ।
ਅਥ ਮृਤਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੈਥੁਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਅਸ੍ਨਾਤੋ ਯਃ ਸ਼ਵਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਹੁਣ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੇ ਉਪਾਵ: ਜੇ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਬਿਨਾਂ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਲਵੇ, ਭਲੀਏ—
ਵਰ੍षਂ ਨਾਰਾਯਣਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਮਹੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੱਕਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ।
ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਕਥਮੇਵਂ ਪੁਮਾਨ੍ਵੈ ਸ ਰੇਤਃਪਾਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੀਜ ਪੀਣ ਵੱਲ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਦੇਵਿ ਇਦਂ ਗੁਹ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸੋ। ਸੁਣੋ, ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਚਿਹ੍ਨਮੈਤਦ੍ਵਰਾਰੋਹੇ ਆਧਿਚਾਰਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ, ਅਲੌਕਿਕ ਪਾਪ ਦੀ ਪਛਾਣ।
ਦृष੍ਟਂ ਤਸ੍ਯਾਪਰਾਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰਾਧਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਪਾਪ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਗृਹਸ੍ਥਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਭਲੀਏ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—