ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਦ੍ਵੈ ਭੂਮ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਮਨਾਃ

ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ—

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਯੇ ਤੁ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨ੍ਨਂ ਲੋਭੇਨ ਚ ਭਯੇਨ ਵਾ

ਵਰਾਹ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਲੋਕ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—

ਆਪਦ੍ਗਤਾ ਹਿ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨ੍ਨਂ ਤੁ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਸੁੰਧਰਾ।

ਭਗਵਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ 130.

ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁੰਧਰਾ ਕੰਬ ਗਈ।

ਤਤੋ ਦੀਨਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਾ ਮਹੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾ

ਫਿਰ, ਮਨੋਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠੀ ਸੀ—

ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਕੋ ਨੁ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਹਿ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ

ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ? ਇਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।

ਤਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ

ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ—

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਰਾਜਾਨ੍ਨਂ ਤੁ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭੈਭਾਰ੍ਗਵਤੈਃ ਸਦਾ

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ فرمایا: ਭਲੇ ਭਾਰਗਵ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇष ਸਮਤ੍ਵੇਨ ਰਾਜਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ

ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਤੀਰਦਾ ਹੈ,

ਅਪਿ ਵਾ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਤੇਨ ਰਾਜਾਨ੍ਨਂ ਤੁ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਫਿਰ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।

ਤਤੋ ਯਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ

ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।

ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ

ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,

ਸਿਦ੍ਧਂ ਭਾਗਵਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਪਣਸ਼ੇषਕਮ੍

ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਜੋ ਖਾਣਾ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾ 130.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀ।

ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ

ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜਨਾਰਦਨ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਤਰਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਯੇਨ ਰਾਜਾਨ੍ਨਸ੍ਯੋਪਭੁਞ੍ਜਕਾਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ فرمایا: ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?

ਏਕਂ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪ੍ਤਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਚ ਪੁष੍ਕਲਮ੍

ਇੱਕ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਤਪਤਕ੍ਰਿਚ्छ ਕਰਕੇ,

ਨ ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਰਾਧੋऽਸ੍ਤਿ ਵਸੁਧੇ ਵੈ ਵਚੋ ਮਮ ਮਮਾਤ੍ਰ ਪੂਜਾਕਾਮੇਨ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਬਚਨ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਭਗਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਰਾਜਾਨ੍ਨਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ 'ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ' ਨਾਮਕ ਇਕਸੌਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।

ਅਥ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਾਚਰ੍ਵਣਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਮਚਰ੍ਵਿਤ੍ਵਾ ਯੋ ਹਿ ਮਾਮੁਪਸਰ੍ਪਤਿ

ਹੁਣ ਦੰਦਕਾਸਟ ਨਾ ਚੱਬਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ: ਜੋ ਕੋਈ ਦੰਦਕਾਸਟ ਨਾ ਚੱਬ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—

ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀ ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ

ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।

ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਕਥਮੇਕਾਪਰਾਧੇਨ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ

ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਕੋ ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਯੇਨ ਚੈਕਾਪਰਾਧੇਨ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ فرمایا: ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਕੋ ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—

ਮਨੁष੍ਯਃ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ ਭਦ੍ਰੇ ਕਫਪਿਤ੍ਤਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਫ ਤੇ ਪਿੱਤ ਹੋਵੇ,

ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਬੀਜਂ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਉਹ ਸਾਰਾ ਬੀਜ ਦੰਦਕਾਸਟ ਨਾ ਚੱਬਣ ਕਰਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ

ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਵ ਕਰਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਹੀਦਂ ਤੇ ਯਥਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆਕਾਸ਼ਸ਼ਯਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਨਾਨਿ ਦ੍ਵੇ ਚ ਪਂਚ ਚ

ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਜਾਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇ—

ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ 131.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਚਬਾਉਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।