ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਇਮਾਃ ਸੁਮਨਸਃ ਸੌਮਨਸ੍ਯਾਯ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਮਨਸਂ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਸੌਮਨਸ੍ਯਾਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਗृਹੀਤਾਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਮੰਤ੍ਰ: "ਇਹ ਫੁੱਲ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਲਈ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੁਖ ਲਈ। ਸੁਆਹਾ।"
ਏਵਂ ਸੁਮਨਸੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧੂਪਂ ਚੈਵ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧੂਪ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
"ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ" ਆਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਮੁਨਾ ਚੈਵ ਧੂਪੇਨ ਧੂਪਿਤਾਨਿ ਤਵਾऽਨਘ
ਇਸ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਭੇਟਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਗृਹਾਣੇਮਂ ਚ ਮੇ ਧੂਪਂ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ 129.
ਮੇਰੀ ਇਹ ਧੂਪ ਸਵੀਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਮਮ ਭਕ੍ਤੈਃ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ।
ਜਾਨੁਸਂਸ੍ਥਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜਾਨੂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਤੇਜਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਸਂਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ
ਮੰਤ੍ਰ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।"
ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ – ਤੇਜਃ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮੋਚਯਿਤੁਂ ਦੇਵ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਦੀਪਂ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ
ਮੰਤ੍ਰ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ।"
ਮਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦੀਪਕਂ ਦਦਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਬਣਾਏ।
ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਯਾ ਭਾਗਵਤਾਸ੍ਤਵ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਤ, ਕਿ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਵ ਪ੍ਰਾਪਣਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਕੇषੁ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਤੇਰੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮ ਕਿਹੜੀਆਂ ਭੇਟਾਂ 'ਤੇ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ?
ਤਤੋ ਭੂਮੇਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲੋਕਨਾਥੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਤਾਨਿ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਪृਚ੍ਛਿਤਮ੍ 129.
ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਛੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਾਨਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਹ ਤਾਮ੍ਰਂ ਚ ਮਮ ਰੋਚਤੇ
ਇੱਥੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਮਬਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲੋਕਨਾਥਂ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਤੋ ਭੂਮੇਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਨਾਦਿਰਪਰਾਜਿਤਃ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਜੇਤੂ ਹੈ—
ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਭੂਮੇ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾऽਨਘੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਪ੍ਤਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਆਦਿਕਾਲੇऽਥ ਮਾਧਵਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ, ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ ਸੀ।
ਤਤ ਆਰਾਧਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਸ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਹਂ ਤੁ ਤਪਸਾ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮਹਾਦੇਵਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦੇਵ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ—
ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਚ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ।। 129.
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਮਹਾਭਾਗ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਹੇ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆ, ਦੱਸ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਸੌਮ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਮੀਤ, ਉਹ ਸਭ—
ਏਵਂ ਮਮ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਡਕੇਸ਼ੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਮੇ ਦੇਵ ਸਮਸ੍ਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—
ਚਕ੍ਰੇਣ ਵਧਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਕੇਸ਼ਵ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।