ਏषਾ ਚੈਵ ਵਰਾਰੋਹੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਣਨਾਨ੍ਤਿਕਾ
ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਮਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮਾष੍ਟਾਧਿਕਸ਼ਤਂ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤੁਰ੍ਯਮਧ੍ਯਮਾ 128.
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਪਚਵੰਜਾ ਚੌਂਵੀਂ ਦੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਬਤੀਹ ਦੀ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਰੁਤ੍ਤਮਾ ਸਾ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਾ ਪੁਤ੍ਰਜੀਵਕੈਃ
ਵਧੀਆ ਮਾਲਾ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਮੱਧਮ ਪুতਰਜੀਵ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ।
ਏਤਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ।
ਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤਾਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਹਸ੍ਤੇ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ; ਇਹ ਮਾਲਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਚ੍ਚ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਹ ਮਾਲਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵਿਖਾਓ; ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਏਵਂ ਹਿ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵੇਣ ਪਾਲਯੇਤ ਗਣਾਨ੍ਤਿਕਾਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਬੋਲਿਆ।
ਦਰ੍ਪਣਂ ਤੇ ਕਥਂ ਦੇਯਂ ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਾਧਵ
ਮਾਧਵ, ਆਇਨਾ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਧਰਣ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਰਾਹਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਰਾ੍ਹਾ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਭਾਗਵਤੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਅਗ੍ਨਿਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚ ਤਵ ਮੁਖਂ ਨਾਸੇऽਸ਼੍ਵਿਨੌ ਨਯਨੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਮੁਖਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾਨੀਮਂ ਚ ਦਰ੍ਪਣਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਰੂਪਮ੍ ।। 128.
ਮੰਤ੍ਰ: 'ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਾਗਵਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕੰਨ ਹਨ; ਅੱਗ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹਨ; ਅਸ਼ਵਿਨ ਨੱਕ ਹਨ; ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਹਨ; ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਜਗਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੱਤ ਹਨ। ਇਹ ਆਇਨਾ ਵੇਖ, ਇਹ ਰੂਪ ਵੇਖ।'
ਯ ਏਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਭੂਮੇ ਉਪਚਾਰਸ੍ਤੁ ਈਦृਸ਼ਃ
ਧਰਤੀਏ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਕਙ੍ਕਤਾਞ੍ਜਨਦਰ੍ਪਣਨਾਮ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹਾ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ 'ਕੰਕਤਾਂਜਨ ਆਇਨਾ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਭੂषਿਤਾਲਂਕृਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਹੁਣ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ: ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਯੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਲਲਾਟੇ ਤਿਲਕਂ ਮਮ
ਕਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ?
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਮੁਖਮਣ੍ਡਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮਯੋਪਨੀਤਮ੍
ਮੰਤ੍ਰ: "ਮੁੱਖ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।"
ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਰਕਂ ਮੇ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲਲਾਟੇ ਤਿਲਕਂ ਧਰਿਤ੍ਰਿ
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚਿਤਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਇਮਾਃ ਸੁਮਨਸਃ ਸੌਮਨਸ੍ਯਾਯ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਮਨਸਂ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਸੌਮਨਸ੍ਯਾਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਗृਹੀਤਾਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਮੰਤ੍ਰ: "ਇਹ ਫੁੱਲ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਲਈ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੁਖ ਲਈ। ਸੁਆਹਾ।"
ਏਵਂ ਸੁਮਨਸੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧੂਪਂ ਚੈਵ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧੂਪ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
"ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ" ਆਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਮੁਨਾ ਚੈਵ ਧੂਪੇਨ ਧੂਪਿਤਾਨਿ ਤਵਾऽਨਘ
ਇਸ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਭੇਟਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਗृਹਾਣੇਮਂ ਚ ਮੇ ਧੂਪਂ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ 129.
ਮੇਰੀ ਇਹ ਧੂਪ ਸਵੀਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਮਮ ਭਕ੍ਤੈਃ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ।
ਜਾਨੁਸਂਸ੍ਥਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜਾਨੂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਤੇਜਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਸਂਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ
ਮੰਤ੍ਰ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।"
ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ – ਤੇਜਃ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮੋਚਯਿਤੁਂ ਦੇਵ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਦੀਪਂ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ
ਮੰਤ੍ਰ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ।"
ਮਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦੀਪਕਂ ਦਦਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਬਣਾਏ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸੁਧਾ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਏਤਨ੍ਮਾਂ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਦ ਭਾਗਵਤੀਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਤਵ ਕਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਮ੍ ਵਰਾਹਰੂਪੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ ਮਾਧਵਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ ਯਥਾਵਦ੍ਵਿਦਿਤਂ ਭੂਪੈਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਾਗਵਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਕੁਰ੍ਵੀਤੈਵ ਪਰਾਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਯਥਾਵਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਰਮੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਪਤਾਂ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਗੁਹ੍ਯਾਨਾਂ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਨਾਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨੋਪਵੀਤੇ ਕਥਂਚਨ ਪੁਨਰਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਮ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗृਹ੍ਯ ਦੀਪਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ੴ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇऽਨੁਗ੍ਰਹ ਤੇਜਸੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਸਂਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਏਵਂ ਚਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤਵ ਤੇਜਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਮਾਮਾਸ਼ੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵ ਗृਹ੍ਯਂ ਦੀਪਕਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਵੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ ਤਾਰਿਤਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਨਿष੍ਕਲਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਾਃ ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਰ੍ਮ ਲੋਕਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸ।" ਤਦੋਂ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮਾਧਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਰਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਾਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਭਾਗਵਤ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਤਪਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਰਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾ ਅਦੀਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਦੇਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਬਿਨਾ ਜਨੇਊ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਦੇਵੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦੀਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ: "ਓਮ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਦੀਵਾ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ।