ਏषਾਗਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਭੂਮੇ ਹ੍ਯੁਦਾਹृਤਾ
ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਤੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਇਸੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀਏ, ਦীক্ষਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦੀਕ੍ਸ਼ਾਸੂਤ੍ਰਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦীক্ষਾ ਸੂਤਰ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਸੱਤਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਅਥ ਕਙ੍ਕਤਾਞ੍ਜਨਦਰ੍ਪਣਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਕੰਗਾ, ਕਾਜਲ ਤੇ ਦਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣ, ਧਰਤੀਏ।
ਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੇ ਭੂਮੇ ਤਸ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਪਿਛਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਧਰਤੀਏ, ਉਸ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚਾਨੀਯ ਏਕਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਇਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ।
ਪਾਲਾਸ਼ਂ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠਂ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਨ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਦੀਕਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਪਾਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੰਡਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠਂ ਤੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਦੀਕਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੰਡਾ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਮਮੋਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।
ਚਰਣੌ ਮਮ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍
ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਮੰਤਰ: ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਤਤੋ ਵਚਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਇਹ ਬੋਲ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਨਾਹਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੇਵਦੇਵ ਸ੍ਮृਸ਼ਾਮਿ ਪਰਾਪਵਾਦਂ ਨ ਚ ਦੇਵ ਬ੍ਰਵੀਮਿ 128.
ਮੰਤਰ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤ ਏਵਂ ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥੋਕ੍ਤੇਨੈਵ ਤਾਨ੍ਭੂਮੇ ਭੋਜਯੇਤ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਿ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਦੀ ਦੀਕਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਚੈਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀ ਦੀਕਸ਼ਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਨੀਯ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲੇਪਯੇਦ੍ਗੋਮਯੇਨਾਦੌ ਪੂਰ੍ਵਨ੍ਯਾਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਥਾਂ ਨੂੰ ਗੋਮੈ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਉਦੁਮ੍ਬਰਂ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ
ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੱਕੜ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਙ੍ਗਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਘੁਟਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਅਹਂ ਹਿ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਭਵਨ੍ਤਮੁਪਾਗਤਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਯੋਗਮ੍ 128.
ਮੰਤਰ: ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੇ ਜੋੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮਾਮੇਵਂ ਸੋਪਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕृषਿਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾਵਾਣਿਜ੍ਯਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਮ੍
ਖੇਤੀ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਤੇ ਵਪਾਰ — ਖਰੀਦ ਤੇ ਵਿਕਰੀ — ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਦੇਵਾਭਿਵਾਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰੋ ਭਾਗਵਤੇषੁ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਭਗਵਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਏਵਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਿਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ, ਸੁਣੋ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ,
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦীক্ষਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਰੀਤੀਆਂ ਜਲਦੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ,
ਅष੍ਟਹਸ੍ਤਾਂ ਤਤੋ ਦੇਵਿ ਸਁਲ੍ਲਿਪ੍ਯ ਨੀਯਤਾਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਹੱਥ ਤੱਕ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ,