ਸ਼ਿष੍ਯਮੇਵ ਯਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਸਿਰਫ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ,
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗਤੋऽਸਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸਕਮਣ੍ਡਲੁਸ਼੍ਚ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੀ; ਦীক্ষਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਵੀ ਮਿਲ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮੁਖਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਕੇ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਧੋऽਧੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਯਹਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਲ੍ਲਁਬ੍ਧੋ ਗੁਰੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਲਬ੍ਧਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਾਂ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੁਖਪਦਂ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ-ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵੈ ਵਾਸ ਆਦਤ੍ਤੇ ਗृਹ੍ਣ ਵਤ੍ਸ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਿਆਰੇ, ਕਮੰਡਲ ਲੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਗਨ੍ਧਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਂ ਸੁਖੋਚਿਤਮ੍ 127.
ਮੰਤ੍ਰ: ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਲੈ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਦ ਸੁਗੰਧ ਲੈ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਵਿਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਮਧੁਪਾਰਕ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਤਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਗੁਰੋਰ੍ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸੁਤੋषਯੇਤ੍ ਗੁਰੂਪਦਿष੍ਟਂ ਸਨ੍ਧਾਰ੍ਯ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਭਾਗਵਤਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਕਾਰ
ਮੰਤ੍ਰ: ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਸੁਣਨ, ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏषਾਗਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਭੂਮੇ ਹ੍ਯੁਦਾਹृਤਾ
ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਤੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਇਸੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀਏ, ਦীক্ষਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦੀਕ੍ਸ਼ਾਸੂਤ੍ਰਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦীক্ষਾ ਸੂਤਰ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਸੱਤਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਅਥ ਕਙ੍ਕਤਾਞ੍ਜਨਦਰ੍ਪਣਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਕੰਗਾ, ਕਾਜਲ ਤੇ ਦਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣ, ਧਰਤੀਏ।
ਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੇ ਭੂਮੇ ਤਸ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਪਿਛਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਧਰਤੀਏ, ਉਸ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚਾਨੀਯ ਏਕਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਇਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ।
ਪਾਲਾਸ਼ਂ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠਂ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਨ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਦੀਕਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਪਾਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੰਡਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠਂ ਤੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਦੀਕਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੰਡਾ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਮਮੋਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।
ਚਰਣੌ ਮਮ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍
ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਮੰਤਰ: ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਤਤੋ ਵਚਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਇਹ ਬੋਲ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਨਾਹਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੇਵਦੇਵ ਸ੍ਮृਸ਼ਾਮਿ ਪਰਾਪਵਾਦਂ ਨ ਚ ਦੇਵ ਬ੍ਰਵੀਮਿ 128.
ਮੰਤਰ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤ ਏਵਂ ਵਚੋ ਬ੍ਰੂਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥੋਕ੍ਤੇਨੈਵ ਤਾਨ੍ਭੂਮੇ ਭੋਜਯੇਤ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਿ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਦੀ ਦੀਕਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਚੈਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀ ਦੀਕਸ਼ਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਮ ਕਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਨੀਯ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲੇਪਯੇਦ੍ਗੋਮਯੇਨਾਦੌ ਪੂਰ੍ਵਨ੍ਯਾਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਥਾਂ ਨੂੰ ਗੋਮੈ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।