ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਦੇ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ - ੴ ਵੇਦਾਮ੍ਯਹਂ ਭਾਗਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯੇ ਗੁਰਵਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ
ਮਨਤਰ: ਓṃ! ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦীক্ষਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ—
ਸਪ੍ਤਵਾਰਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਤਿਲੋਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤੇ ਵੀਹ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦਿਸ਼ਃ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਮਾਤ੍ਰਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਾਮਿ
ਮਨਤਰ: ਅਸ਼ਵਿਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸੋਮ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗਵਾਹ ਬਣਨ; ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣੋ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਭੂਮਿਰ੍ਭੂਮਿਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ 127.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਚ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—
ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਭਾਗਵਤਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਗੁਰੁਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਦীক্ষਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰਿ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਯਮੇਵ ਯਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਸਿਰਫ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ,
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗਤੋऽਸਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸਕਮਣ੍ਡਲੁਸ਼੍ਚ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੀ; ਦীক্ষਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਵੀ ਮਿਲ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮੁਖਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਕੇ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਧੋऽਧੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਯਹਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਲ੍ਲਁਬ੍ਧੋ ਗੁਰੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਲਬ੍ਧਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਾਂ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੁਖਪਦਂ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ-ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵੈ ਵਾਸ ਆਦਤ੍ਤੇ ਗृਹ੍ਣ ਵਤ੍ਸ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਿਆਰੇ, ਕਮੰਡਲ ਲੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਗਨ੍ਧਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਂ ਸੁਖੋਚਿਤਮ੍ 127.
ਮੰਤ੍ਰ: ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਲੈ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਦ ਸੁਗੰਧ ਲੈ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਵਿਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਮਧੁਪਾਰਕ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਤਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਗੁਰੋਰ੍ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸੁਤੋषਯੇਤ੍ ਗੁਰੂਪਦਿष੍ਟਂ ਸਨ੍ਧਾਰ੍ਯ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਭਾਗਵਤਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਕਾਰ
ਮੰਤ੍ਰ: ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਸੁਣਨ, ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏषਾਗਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਭੂਮੇ ਹ੍ਯੁਦਾਹृਤਾ
ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਤੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯੇਤ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਇਸੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀਏ, ਦীক্ষਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦੀਕ੍ਸ਼ਾਸੂਤ੍ਰਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦীক্ষਾ ਸੂਤਰ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਸੱਤਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਅਥ ਕਙ੍ਕਤਾਞ੍ਜਨਦਰ੍ਪਣਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਕੰਗਾ, ਕਾਜਲ ਤੇ ਦਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣ, ਧਰਤੀਏ।
ਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੇ ਭੂਮੇ ਤਸ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਪਿਛਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਧਰਤੀਏ, ਉਸ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚਾਨੀਯ ਏਕਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਇਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ।
ਪਾਲਾਸ਼ਂ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠਂ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਨ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਦੀਕਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਪਾਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੰਡਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠਂ ਤੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਦੀਕਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡੰਡਾ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਮਮੋਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।
ਚਰਣੌ ਮਮ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍
ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।