ਮਮਾਵਾਹਨਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਯਸ਼੍ਚੈਤਦ੍ਵਰ੍षਤਿ ਪੁਨਰੁਨ੍ਨਮਤਿ
ਮੇਰੀ ਸਵਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬੁਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨਤਰ ਅਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ੴ ਭਗਵਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਮੈਤਤ੍ਸਾਰਯ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਰਾਹਰੂਪਸृष੍ਟੇਨ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਚ ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਨੁਭਾਵਨਾਸ੍ਮਾਕਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ਨਾਗਚ੍ਛ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਮਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਓṃ! ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਮਨਤਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਾਓ। ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਆਓ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦীক্ষਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਮਿਲੇ।
ਏਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਂ ਗਤੇਨ ਭਵਿਤਵ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਮਨਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਗੁੱਟੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ੴ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਸ੍ਵਾਗਤਵਾਨਿਤਿ
ਓṃ! ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ ਹੋ।
ਤਤ ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਫਿਰ, ਇਸ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਅਕृਤਘ੍ਨੇ ਦੇਵਾਨਸੁਰਾਕृਤਘ੍ਨਰੁਦ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ ਲਬ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਮਿਮਾਂ ਭਗਵਤੇऽਸ੍ਤੁ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਚ ਲੋਕਨਾਥ
ਮਨਤਰ: ਜਿਹੜਾ ਅਕ੍ਰਿਤ ਘਾਤਕ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਕ੍ਰਿਤ ਘਾਤਕ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਲੋਕੇ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਏਵਂ ਭੂਮੇ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ 127.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਏਵਂ ਵਰੁਣਃ ਪਾਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯ ਤੇ ਵਪਤਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਮਨਤਰ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਮੁੰਡ ਰਹੇ ਹੋ, ਵਰੁਣ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਏਕਸ੍ਯ ਕਲਸ਼ਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਕਾਰਸ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਕ ਘੜਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਦੇ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ - ੴ ਵੇਦਾਮ੍ਯਹਂ ਭਾਗਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯੇ ਗੁਰਵਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ
ਮਨਤਰ: ਓṃ! ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦীক্ষਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ—
ਸਪ੍ਤਵਾਰਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਤਿਲੋਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤੇ ਵੀਹ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦਿਸ਼ਃ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਮਾਤ੍ਰਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਾਮਿ
ਮਨਤਰ: ਅਸ਼ਵਿਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸੋਮ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗਵਾਹ ਬਣਨ; ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣੋ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਭੂਮਿਰ੍ਭੂਮਿਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ 127.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਚ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—
ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਭਾਗਵਤਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਗੁਰੁਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਦীক্ষਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰਿ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਯਮੇਵ ਯਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਸਿਰਫ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ,
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗਤੋऽਸਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸਕਮਣ੍ਡਲੁਸ਼੍ਚ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੀ; ਦীক্ষਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਵੀ ਮਿਲ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮੁਖਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਕੇ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਧੋऽਧੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਯਹਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਲ੍ਲਁਬ੍ਧੋ ਗੁਰੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਲਬ੍ਧਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਾਂ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੁਖਪਦਂ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ-ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵੈ ਵਾਸ ਆਦਤ੍ਤੇ ਗृਹ੍ਣ ਵਤ੍ਸ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਿਆਰੇ, ਕਮੰਡਲ ਲੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਗਨ੍ਧਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਂ ਸੁਖੋਚਿਤਮ੍ 127.
ਮੰਤ੍ਰ: ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਲੈ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਦ ਸੁਗੰਧ ਲੈ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਵਿਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਮਧੁਪਾਰਕ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਤਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਗੁਰੋਰ੍ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸੁਤੋषਯੇਤ੍ ਗੁਰੂਪਦਿष੍ਟਂ ਸਨ੍ਧਾਰ੍ਯ ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਭਾਗਵਤਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਕਾਰ
ਮੰਤ੍ਰ: ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਸੁਣਨ, ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।