ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਕਰੀਰਸ੍ਯ ਵਧਃ ਸ਼ਸ੍ਤਃ ਫਲਾਨ੍ਯੌਦੁਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਚ
ਕਰੀਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਡੁੰਬਰ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਖਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਵਾਰਾਹਂ ਮਾਂਸਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੂਰ ਦਾ ਮਾਸ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਛੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਰੀਵਾਦਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨ ਹਿਂਸਾਂ ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ।
ਅਤਿਥਿਂ ਚਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੂਰਾਧ੍ਵਾਨਂ ਗਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕਦਾਚਨ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ—ਕਦੇ ਵੀ,
ਕਨਕਾਦੀਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯੌਵਨਸ੍ਥਾ ਚ ਕਾਮਿਨੀ 127.
ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਯ ਭਾਗ੍ਯਾਨਿ ਆਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਯਸਨਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਵੇਖੇ,
ਏਵਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯੀਤ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਮਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਉਹ ਦীক্ষਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾਏ।
ਦ੍ਵੇ ਦ੍ਵੇ ਔਦੁਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਪਤ੍ਰੇ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍
ਉਡੁੰਬਰ ਦੇ ਦੋ ਦੋ ਪੱਤੇ ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਮਮਾਵਾਹਨਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਯਸ਼੍ਚੈਤਦ੍ਵਰ੍षਤਿ ਪੁਨਰੁਨ੍ਨਮਤਿ
ਮੇਰੀ ਸਵਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬੁਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨਤਰ ਅਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ੴ ਭਗਵਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਮੈਤਤ੍ਸਾਰਯ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਰਾਹਰੂਪਸृष੍ਟੇਨ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਚ ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਨੁਭਾਵਨਾਸ੍ਮਾਕਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ਨਾਗਚ੍ਛ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਮਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਓṃ! ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਮਨਤਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਾਓ। ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਆਓ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦীক্ষਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਮਿਲੇ।
ਏਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਂ ਗਤੇਨ ਭਵਿਤਵ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਮਨਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਗੁੱਟੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ੴ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਸ੍ਵਾਗਤਵਾਨਿਤਿ
ਓṃ! ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ ਹੋ।
ਤਤ ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਫਿਰ, ਇਸ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਅਕृਤਘ੍ਨੇ ਦੇਵਾਨਸੁਰਾਕृਤਘ੍ਨਰੁਦ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ ਲਬ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਮਿਮਾਂ ਭਗਵਤੇऽਸ੍ਤੁ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਚ ਲੋਕਨਾਥ
ਮਨਤਰ: ਜਿਹੜਾ ਅਕ੍ਰਿਤ ਘਾਤਕ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਕ੍ਰਿਤ ਘਾਤਕ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਲੋਕੇ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਏਵਂ ਭੂਮੇ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ 127.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਏਵਂ ਵਰੁਣਃ ਪਾਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯ ਤੇ ਵਪਤਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਮਨਤਰ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਮੁੰਡ ਰਹੇ ਹੋ, ਵਰੁਣ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਏਕਸ੍ਯ ਕਲਸ਼ਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਕਾਰਸ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਕ ਘੜਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਦੇ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ - ੴ ਵੇਦਾਮ੍ਯਹਂ ਭਾਗਵਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਯੇ ਗੁਰਵਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ
ਮਨਤਰ: ਓṃ! ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦীক্ষਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ।
ਨਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ—
ਸਪ੍ਤਵਾਰਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਤਿਲੋਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤੇ ਵੀਹ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦਿਸ਼ਃ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਮਾਤ੍ਰਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਾਮਿ
ਮਨਤਰ: ਅਸ਼ਵਿਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸੋਮ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗਵਾਹ ਬਣਨ; ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣੋ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਭੂਮਿਰ੍ਭੂਮਿਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ 127.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਚ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—
ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਭਾਗਵਤਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਭਗਤ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਗੁਰੁਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਬ੍ਧਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਦীক্ষਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰਿ, ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।