ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਦੁਰ੍ਜ੍ਜਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਕੌ ਭਵਨ੍ਤਾਵਿਤਿ ਤਤਸ੍ਤਾਵੂਚਤੁਰਰਿਂਦਮੌ । ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੁਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨਾਮਾਨਾਵਸੁਰਾਵਿਤਿ ਮਾਨਦ ।। ੧੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਦੁਰਜਯ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?' ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਅਸੀਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤਸੁ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨਾ ਨਾਮ ਦੇ ਅਸੁਰ ਹਾਂ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।'

ਤ੍ਵਯਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਚੇਚ੍ਛਾਮੋ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸਤ੍ਸੁ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤੌ । ਲੋਕਪਾਲਮਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਵਾਂ ਕੁਰ੍ਮ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯ ।। ੧੦.

'ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਚਾਹੇਂ, ਦੁਰਜਯ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਰਾਂਗੇ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਜ੍ਜਯੇਨ ਤੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਿਤੌ । ਲੌਕਪਾਲੌ ਕृਤੌ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ।। ੧੦.

ਦੁਰਜਯ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ; ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਤਯੋਰਪਿ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚਰਿਤਂ ਚ ਧਰਾਧਰੇ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਰਾਜੋ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਮਨ੍ਦਰੋਪਰਿ ।। ੧੦.

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਤੇ ਹੋਏ, ਵੀ ਦੱਸੇ ਜਾਣਗੇ; ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੁਰਜਯ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।

ਧਨਦਸ੍ਯ ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਨਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਮੁਦਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਰਮ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ ਯਾਵਦ੍ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ ।। ੧੦.

ਧਨਾਦਾ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਥਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਾਵਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਵृਕ੍ਸ਼ਾਧਃ ਕਨ੍ਯਾਦ੍ਵਯਮਪਸ਼੍ਯਤ । ਅਤੀਵਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਮਤੀਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ੧੦.

ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਕ ਇਮੇ ਸ਼ੁਭਲੋਚਨੇ । ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ ਸ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨੇ ਤਾਵਦੁਭੌ ਤਾਪਸੌ ਸੋऽਵਲੋਕਯਤ੍ ।। ੧੦.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ?' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਠਹਿਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਵੇਖੇ।

ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਰਾਜਾ ਯਯੌ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਾਂ ਮੁਦਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਦ੍ਵਿਪਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਯੋਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੧੦.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਤੇ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕੌਸ਼੍ਯੇ ਦਤ੍ਤੇ ਵਰਾਸਨੇ । ਪृष੍ਟਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਕਿਮਿਹ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੧੦.

ਕੌਸ਼ੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?'

ਤੌ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ।। ੧੦.

ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਦੁਰਜਯਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।"

ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਨੋ ਜਿਗੀषਨ੍ਨਿਹ ਸਤ੍ਤਮੌ । ਆਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਚੈਵ ਸ੍ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋऽਹਂ ਤਪੋਧਨੌ । ਭਵਨ੍ਤੌ ਕੌ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ ।। ੧੦.

ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਦੋਨੋ ਤਪਸੀਅਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।

ਤਾਪਸਾਵੂਚਤੁਃ । ਆਵਾਂ ਹੇਤृਪ੍ਰਹੇਤ੍ਰਾਖ੍ਯੌ ਮਨੋਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਃ ਸੁਤੌ । ਆਵਾਂ ਦੇਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਗਤੌ ਸ੍ਵੋ ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਮ੍ ।। ੧੦.

ਤਪਸੀਅਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਹੇਤ੍ਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹੇਤ੍ਰ ਨਾਮ ਦੇ, ਮਨੂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਏ ਸੀ।"

ਤਤ੍ਰਾਵਯੋਰ੍ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਮ੍ । ਜਿਗਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੧੦.

ਉਥੇ, ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਸੈਨੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਤੇ ਚ ਦੇਵਾ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ । ਅਸੁਰੈਰੁਜ੍ਝਿਤਪ੍ਰਾਣਂ ਤਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ।। ੧੦.

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਚੁੱਕੀ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈਣ ਆਏ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹਰਿਃ ਸ਼ੇਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ।। ੧੦.

ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਰੀ, ਖੁਦ ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਏ।

ਦੇਵਦੇਵ ਹਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਸੁਰਸਤ੍ਤਮੈਃ । ਪਰਾਜਿਤਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਹਿ ਭੀਤਂ ਵਿਹ੍ਵਲ੍ਲੋਚਨਮ੍ ।। ੧੦.

"ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਰੀ, ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਈ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਲਕੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।"

ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਤਾਃ ਸ੍ਮ ਕੇਸ਼ਵ । ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਬਾਹੋਃ ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਕਾਲਨੇਮਿਨਃ ।। ੧੦.

"ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੂਰ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਦੇ ਸਮਰ ਵਿੱਚ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।"

ਇਦਾਨੀਮਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਅਸੁਰੌ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕੌ । ਹੇਤृਪ੍ਰਹੇਤृਨਾਮਾਨੌ ਬਹੁਸੈਨ੍ਯਪਰਿਚ੍ਛਦੌ । ਤੌ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਹਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ।। ੧੦.

"ਹੁਣ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਦੋ ਅਸੁਰ, ਹੇਤ੍ਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹੇਤ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ।"

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੌ ਹਨ੍ਤੁਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ।। ੧੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤੇऽਥ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ।। ੧੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।

ਤੈਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੇਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਆਵਯੋਃ ਸੈਨ੍ਯਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਏਕ ਏਵ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੧੦.

ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਸੈਨੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆ ਗਿਆ।

ਏਕਧਾ ਦਸ਼ਧਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਤਧਾ ਚ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਧਾ । ਲਕ੍ਸ਼ਧਾ ਕੋਟਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਭੂਤ੍ਯਾ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ।। ੧੦.

ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕ, ਦਸ, ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਤੇ ਕ੍ਰੋੜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾ ਲਿਆ।

ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦੇਵਵਰੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ । ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਸੁਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਵਯੋਰ੍ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਸ ਹਤਃ ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਗਤਚੇਤਨਃ ।। ੧੦.

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਸਾਡੇ ਸੈਨੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਸੁਰ ਜੋ ਸਾਡੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ।

ਏਵਂ ਤਤ੍ ਸਹਸਾ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮਾਯਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਨਾ । ਨਿਹਤਂ ਸਾਸ਼੍ਵਕਲਿਲਂ ਪਤ੍ਤਿਦ੍ਵਿਪਸਮਾਕੁਲਮ੍ ।। ੧੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।

ਚਤੁਰਙ੍ਗਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਰਥਾਙ੍ਗਧृਕ੍ । ਆਵਾਂ ਸ਼ੋषਾਵਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਤੋऽਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੧੦.

ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਆ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਦੇਖੀ।

ਆਵਯੋਰੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ । ਤਤਸ੍ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਵਾਰਾਧਨਾਯ ਵੈ ।। ੧੦.

ਧਨੁ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਐਸਾ ਕਰਤਬ ਅਸੀਂ ਦੇਖਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਤ੍ਵਂ ਚਾਸ੍ਮਨ੍ਮਿਤ੍ਰਤਨਯਃ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕਾਤ੍ਮਜੋ ਨृਪ । ਇਮੇ ਚ ਆਵਯੋਃ ਕਨ੍ਯੇ ਗृਹਾਣ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ । ਹੇਤृਕਨ੍ਯਾ ਸੁਕੇਸ਼ੀ ਤੁ ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ ਪ੍ਰਹੇਤृਣਃ ।। ੧੦.

ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਇਹ ਦੋਨੋ ਸਾਡੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਹੇਤ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਸੁਕੇਸ਼ੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਹੇਤ੍ਰ ਦੀ ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ ਹੈ।

ਦੁਰ੍ਜਯਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਹੇਤृਣਾ ਤੇ ਉਭੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਕਨ੍ਯੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮੇਣ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੧੦.

ਜਦੋਂ ਵਧੂਆਂ ਦੀ ਸਫਾਰਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੁਰਜਯਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ।

ਤੇ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਰਾਜਾ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ । ਆਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨਿਜਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ ।। ੧੦.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।