ਚਤੁਰਃ ਕਲਸ਼ਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁष੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਕਲਸ਼ ਰੱਖੋ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸੂਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਯੇਤ ਤਥਾਨਘੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਿੱਟੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਵੱਟੋ, ਏ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਏਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਯੋਜਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਦীক্ষਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਦীক্ষਾ ਦੇਵੇ।
ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਚ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਗੁਰੁਕਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਮੁਖਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਤੁ ਭਾਗਵਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਭਾਗਵਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪ ਭਗਤ ਹੈ,
ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨੋਪਪਾਦਯੇਤ੍ 127.
ਕੁੜੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸਖੀਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਹਿਂਸਤਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕृਤਪਾਤਕਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਗਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ।
ਬਿਲ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ੋਦੁਮ੍ਬਰੌ ਚ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ
ਬਿਲਵ ਅਤੇ ਉਡੁੰਬਰ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ,
ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਕਰੀਰਸ੍ਯ ਵਧਃ ਸ਼ਸ੍ਤਃ ਫਲਾਨ੍ਯੌਦੁਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਚ
ਕਰੀਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਡੁੰਬਰ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਖਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਵਾਰਾਹਂ ਮਾਂਸਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੂਰ ਦਾ ਮਾਸ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਛੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਰੀਵਾਦਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨ ਹਿਂਸਾਂ ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ।
ਅਤਿਥਿਂ ਚਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੂਰਾਧ੍ਵਾਨਂ ਗਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕਦਾਚਨ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ—ਕਦੇ ਵੀ,
ਕਨਕਾਦੀਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯੌਵਨਸ੍ਥਾ ਚ ਕਾਮਿਨੀ 127.
ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਯ ਭਾਗ੍ਯਾਨਿ ਆਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਯਸਨਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਵੇਖੇ,
ਏਵਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯੀਤ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਮਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਉਹ ਦীক্ষਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾਏ।
ਦ੍ਵੇ ਦ੍ਵੇ ਔਦੁਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਪਤ੍ਰੇ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍
ਉਡੁੰਬਰ ਦੇ ਦੋ ਦੋ ਪੱਤੇ ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਮਮਾਵਾਹਨਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਯਸ਼੍ਚੈਤਦ੍ਵਰ੍षਤਿ ਪੁਨਰੁਨ੍ਨਮਤਿ
ਮੇਰੀ ਸਵਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬੁਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨਤਰ ਅਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ੴ ਭਗਵਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਮੈਤਤ੍ਸਾਰਯ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਰਾਹਰੂਪਸृष੍ਟੇਨ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਚ ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਨੁਭਾਵਨਾਸ੍ਮਾਕਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ਨਾਗਚ੍ਛ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਮਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਓṃ! ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਮਨਤਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਾਓ। ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਆਓ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦীক্ষਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਮਿਲੇ।
ਏਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦਾਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਂ ਗਤੇਨ ਭਵਿਤਵ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਮਨਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਗੁੱਟੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ੴ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਸ੍ਵਾਗਤਵਾਨਿਤਿ
ਓṃ! ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ ਹੋ।
ਤਤ ਏਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਫਿਰ, ਇਸ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ- ਅਕृਤਘ੍ਨੇ ਦੇਵਾਨਸੁਰਾਕृਤਘ੍ਨਰੁਦ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ ਲਬ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਮਿਮਾਂ ਭਗਵਤੇऽਸ੍ਤੁ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਚ ਲੋਕਨਾਥ
ਮਨਤਰ: ਜਿਹੜਾ ਅਕ੍ਰਿਤ ਘਾਤਕ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਕ੍ਰਿਤ ਘਾਤਕ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਲੋਕੇ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਏਵਂ ਭੂਮੇ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ 127.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ – ਏਵਂ ਵਰੁਣਃ ਪਾਤੁ ਸ਼ਿष੍ਯ ਤੇ ਵਪਤਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਮਨਤਰ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਮੁੰਡ ਰਹੇ ਹੋ, ਵਰੁਣ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਏਕਸ੍ਯ ਕਲਸ਼ਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਕਾਰਸ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਕ ਘੜਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।