ਏਕਾਗ੍ਰਂ ਤੁ ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਛृਣੁਸ਼੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ 126.
ਆਪਣਾ ਮਨ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ।
ਨ ਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਮ ਨ ਯਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਏਕਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਧਾਯ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ।
ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੀਪ੍ਤਮਨ੍ਤਂ ਸਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਅੱਗ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਹੋਰਾਤ੍ਰਾਨ੍ਮਮ ਲੋਕਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਵੀਹ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰ੍ਮਮ ਭਕ੍ਤਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਉष੍ਣਕਾਲੇ ਭਵੇਚ੍ਛੀਤਮੇਵਂ ਚਿਹ੍ਨਂ ਤੁ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਤਰਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾ ਯੇਨ ਘੋਰਂ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਮ੍
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਯਵ੍ਯਮਿਤਿਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਸ੍ਸृਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਕृਤਨਿਤ੍ਯੋਦਕਕ੍ਰਿਯਃ
ਵਾਯਵਿਆ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿੱਤ ਜਲ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਾਜਪੇਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿष੍ਕਲਮ੍ 126.
ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਂਚੈਤਤ੍ਕृਤਮੇਵ ਹਿ ਮਾਮਕਮ੍
ਦਸ ਜਾਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਲਈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਰ੍ਮਮ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਚਿਹ੍ਨੇਨ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਚ੍ਚ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਜਿਸ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਖਲੁ
ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਸਤੇ ਲੋਕੇ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸ਼ਕ੍ਰ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਵਜਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉਪੋष੍ਯ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਲੋਕਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਧਾਯ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਸੁੰਦਰਿ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸ਼ਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨਂ ਤੇ ਵਸੁਧੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍
ਧਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਰੁਣੇਨ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤ ਚ 126.
ਉਥੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰੀ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮृਤੋ ਵਾਪਿ ਪੁਰੁषਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਿੰਦ ਜਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਮਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਏਵਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ-ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਮ ਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਧਾਰਾ ਪਤਤ੍ਯੇਕਾ ਏਕਰੂਪਾ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਧਾਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਸਾਮੁਦ੍ਰਕਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕੇ ਪਰਮ੍
ਉਥੇ ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ 'ਸਪਤਸਾਮੁਦ੍ਰਕ' ਨਾਮ ਦਾ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕੁਲਵਾਞ੍ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ, ਜੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸਙ੍ਗੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਥੇ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।